J-World

Het heeft een tijdje geduurd, maar hij is uitgeraakt: Juliet, Naked, van Nick Hornby. In het Engels lezen vergt van yours truly immers een behoorlijke inspanning, gezien mijn leesstijl doorgaans ’snel en oppervlakkig’ mag genoemd worden, iets wat zich in een vreemde taal wraakt als ‘niet kunnen volgen, niet kunnen genieten’. Ik haak dan ook vaak ergens halverwege (of beter, na 50 pagina’s) af, wat in dezen gelukkig niet het geval was. Nick Hornby beheerst immers de kunst om zijn verhaallijn op te bouwen naar een behoorlijke climax (zonder dat ik u ga vertellen wat die dan wel is).

Ik las ooit (als in ‘lang geleden, toen ik nog jong was’) High Fidelity en vraag mij, na het lezen van Juliet,Naked, af hoe ik dat boek nu zou ervaren, nu ik een aantal jaren ouder en wijzer geworden ben. De thema’s zijn immers gelijkaardig (toch deels, voor iemand mij nogal kort door de bocht vindt): man, vrouw, hun relatie als uitgangspunt, iets met muziek en waar mogelijk met ‘nieuwe media’ (pods, mail, datingsites, fan-forums (of fora, zo u per se wil)) en dat alles in een vlotte stijl (oh boy. mijn excuses) en genoeg humor om het genietbaar (of beter, nog genietbaarder) te maken.

Ik zou het geen absolute topper noemen (de gesettlede getrouwde dertigers staan nog iets te ver van mijn leefwereld, om van het leven van een gedateerde popster maar te zwijgen. al vond ik High Fidelity wel ‘to the bone’ (door Engels te lezen ga je ook in het Engels denken, zeg maar)) maar ik heb er in ieder geval wel van genoten. Anders had ik het uiteraard nooit uitgelezen. En ik heb hier en daar eens nagedacht. Over het Leven, jawel. En dat kan nooit kwaad (ook al beweert men het tegendeel!).