Oh, fiere Vlamen
Ofwel zit er een heel snood plan achter (leve de verrotting), ofwel is het toch wel zeer pijnlijk voor de verzamelde boskabouters genaamd ‘Flaminanganten’ of Vlaams-nationalisten dat ze weldra zullen worden geregeerd door hun grootste vijand: de Waal.
Deze en andere vruchtbare gedachten overvielen mij vanochtend, 6u. Typische zaterdagmorgen na een drukke werkweek. De geest krijgt weer ademruimte, en met dank aan het bioritme wordt het lijf dan ook maar wakkergehouden met inzichten allerlei. Joy.
Als zelf Kevin Costner niet kan helpen…
Een filmpje over BP en het olielek. Het is extreem grappig, en tegelijk extreem tragisch…
gepruts met fooncamera
Werken, een paradijs
Heerlijk toch, hoe onze ict-dienst ons op het werk telkens weten te motiveren. Klik je het intranet open, om een intern telefoonnummer of een dienstnota op te zoeken, word je vergast op een prachtig zomers plaatje. Een beetje vakantie op het werk, fantastisch.
De Morgen De Gedachte - Buren over België: Is er überhaupt iets waarvoor de Belgen hun slaap laten?
Een zeer interessant stuk van een Duitse correspondente die deeltijds in Brussel woont. Over Begië, en zijn problemen. En vooral, over de (misvormde) mentaliteit in dit land. Lezen die handel.
Uiteraard evenzeer te lezen, en hieronder gepost door een vriendelijke volger: De Wereld is Verdwenen. Over échte problemen… Ik las overigens onlangs ook ergens de opmerking dat we zelfs niet meer bezig zijn met thema’s als defensie, buitenlands beleid, ontwikkelingshulp, …
En of het dan allemaal schrikbarend is, dat het in ons land zo “bergaf” gaat (of zou gaan)? Ik hoop van niet, en dat we allemaal wakker worden, en onze werklust en creativiteit weer ten volle gaan benutten.
zelfportret om 0u40 op een zaterdag
zowaar, inhoud
Voor degenen die vinden dat ze al teveel politiek te slikken krijgen: u mag stoppen met lezen.
De Croo, A. is er niet enkel in geslaagd om de lamlendigste regering allertijden tot het verleden te veroordelen (god, en u, weet dat ik het wel heb voor rechtlijnigheid en mensen die doen wat ze beloofd hebben, zelfs ongeacht de al dan niet negatieve gevolgen), hij is er zowaar ook in geslaagd (al spelen andere media, bv. de stand van het land van DM, daar misschien ook wel mee) om de verkiezingsstrijd ook enige inhoud te geven. en dan bedoel ik ‘meer inhoud dan de spitsing van BHV, con-federalisme en diens meer’. Hij heeft immers de betaalbaarheid van de verschillende politieke programma’s op de agenda gezet.
Ik zag vandaag in het journaal, en in terzake, zowaar zelfs een aantal inhoudeiljke zaken, meer bepaald ‘concrete’ plannen over gezondheidszorg, besparingen, energie en werk en werkloosheid. Hoera!
(behalve voor Servais Verherstraeten die via een enorme trage debattechniek - hoe verademend dat ook kan zijn in vergelijking met geschreeuw en gevloek - gigantisch op mijn zenuwen werkt. enige diepgang moet kunnen Servais, maar niet zo irritant sloom. fuck you!)
infobesitas
Ik las net iets over het fenomeen infobesitas, zijnde een soort verregaande onlineinformatieverslaving en constante nood aan input (wat al een tijdje bestaat maar nu ook een naam heeft). Ik heb er alvast wel last van.
En bedacht me toen hoe ironisch het is dat ik dat per se met de buitenwereld wou delen - u krijgt al genoeg te slikken - via mijn htc desire die alle mogelijke online communicatie continu mogelijk maakt. Shame on me.
Benieuwd of we ons hieraan zullen aanpassen. Of klok kunnen terugdraaien. Ik zie ze bij ons op het werk bij wijze van experiment wel eens dagelijks 2u het netwerk afzetten om te zien wat dat qua productiviteit oplevert. Er zouden er veel raar opkijken denk ik.
Op naar de innerlijke rust.
tros beiaard
Zowat 10 jaar geleden spendeerde ik mijn laatste schooldagen in het beroemde hemaco in Dendermonde (waarvan ik er een aantal in het studielokaal heb doorgebracht, maar dat is een ander verhaal). Op dat moment had ik er 6 jaar ‘college’ opzitten in de ’stad van het Paard’. Op een of andere manier heb ik toen in mei de beroemde Ros Beiaard-ommegang gemist (eerlijk: ik weet echt niet waar ik 10 jaar geleden was).
Blijkbaar is mijn dendermonde-gevoel in die zes jaar middelbaar, en de tien jaar die erop volgde, toch gegroeid en aanwezig gebleven. Want hoewel ik een rustige zondag wel op prijs gesteld zou hebben, klonk in mijn hoofd het oh zo bekende RosBeiaard-lied al enkele dagen, en was er ergens toch een drang in mij om samen met de ‘dendermondenaren’ trots en massahysterisch te gaan wezen om een traditie die al eeuwen meegaat (600 jaar). En dus mijn afwezigheid van 10 jaar geleden goed te maken door DMD te verblijden met mijn aanwezigheid. Wij dus goedgemutst de trein op deze namiddag, en klaar om weer, wind en mensenmassa’s te trotseren voor de Dendermondse trots.
Wat volgde was niet, zoals in de goede oude dagen, een festijn van bier en idioterie (daar zorgen intussen andere generaties voor, heb ik gemerkt), maar een rustig wachten, wachten, wachten, een praalstoet aanschouwen (over een legende die ik blijkbaar toch niet zo goed ken) en een redelijke climax, toen na enkele uren het enige echte Ros Beiaard (met zijn 4 ridders die toch al enige tekenen van vermoeidheid vertoonden - ge zou voor minder) begeleid door zijn fanfare voorbijtrok. Joepie!
(en dan snel naar huis in Gent - een echte deirremonneneir zal ik wel nooit worden)
28
Ik ben een goeie maand geleden 28 geworden… op zich geen ramp, maar blijkbaar toch een teken dat ik ouder word, en dat zich dat meer en meer laat voelen.
Zo kunnen de zomerfestivals mij voor het eerst sinds mijn 14e niet meer boeien (al heb ik wel spijt van het missen van QOTSA en eels), is mijn linkse reflex bij verkiezingen aan het afbotten en blijk ik na een serieuze inspanning meer en meer platte rust nodig te hebben…
Dat wordt dus bang uitkijken naar het dertig worden. En hopen dat de slijtage zich niet te hard doorzet. Joy!
(en zal ik mij troosten met de gedachte dat er andere dingen voor in de plaats komen. Huisje kindje kindje, anyone?)