Paul Baeten Gronda - Kentucky Mijn Land
Uitgelezen op de trein: de tweede roman van Paul Gronda. De eerste, Nemen wij dan samen afscheid van de liefde, was goed (zij het misschien niet zo goed als de hype ons wou doen geloven). Kentucky, mijn land kon dus hopelijk bijna zo goed zijn.
Voor een misantroop als mezelf is het hoofdpersonage, Karel Jemen - een oude man die vroeger rijk was en zich nu amuseert met mensen te haten (rattenkopjes), katten te vermoorden, de benen van jonge meisjes te likken en de buitenwereld te mijden, een bron van vermaak geweest. Meer dan eens zat ik te grijnzen bij ’s mans gedachten en ietwat vreemde daden. En waar die hem brengen.
Was het verder hoogstaand? Dat iets minder. Vlot en goed geschreven, ja. Veel inhoud, diepgang, verhaal met vlees aan, plotwendingen, … neen. Op een goeie 150 bladzijden gebeurt er echter niet veel meer dan wat ik hierboven beschreef, en is het allemaal iets te ’straight forward’ om met weerhaken in de geest of in de ziel te blijven hangen. Ik had ook het gevoel dat het boek, na een uitstekend begin, nogal flauw eindigde. Alsof het idee in het begin de startblokken uitschiet, en vervolgens meer en meer buiten adem naar de eindmeet strompelde.
Kortom: treinlectuur voor mensen met een vreemde geest, zonder meer.