J-World

Het heeft een tijdje geduurd, maar hij is uitgeraakt: Juliet, Naked, van Nick Hornby. In het Engels lezen vergt van yours truly immers een behoorlijke inspanning, gezien mijn leesstijl doorgaans ’snel en oppervlakkig’ mag genoemd worden, iets wat zich in een vreemde taal wraakt als ‘niet kunnen volgen, niet kunnen genieten’. Ik haak dan ook vaak ergens halverwege (of beter, na 50 pagina’s) af, wat in dezen gelukkig niet het geval was. Nick Hornby beheerst immers de kunst om zijn verhaallijn op te bouwen naar een behoorlijke climax (zonder dat ik u ga vertellen wat die dan wel is).

Ik las ooit (als in ‘lang geleden, toen ik nog jong was’) High Fidelity en vraag mij, na het lezen van Juliet,Naked, af hoe ik dat boek nu zou ervaren, nu ik een aantal jaren ouder en wijzer geworden ben. De thema’s zijn immers gelijkaardig (toch deels, voor iemand mij nogal kort door de bocht vindt): man, vrouw, hun relatie als uitgangspunt, iets met muziek en waar mogelijk met ‘nieuwe media’ (pods, mail, datingsites, fan-forums (of fora, zo u per se wil)) en dat alles in een vlotte stijl (oh boy. mijn excuses) en genoeg humor om het genietbaar (of beter, nog genietbaarder) te maken.

Ik zou het geen absolute topper noemen (de gesettlede getrouwde dertigers staan nog iets te ver van mijn leefwereld, om van het leven van een gedateerde popster maar te zwijgen. al vond ik High Fidelity wel ‘to the bone’ (door Engels te lezen ga je ook in het Engels denken, zeg maar)) maar ik heb er in ieder geval wel van genoten. Anders had ik het uiteraard nooit uitgelezen. En ik heb hier en daar eens nagedacht. Over het Leven, jawel. En dat kan nooit kwaad (ook al beweert men het tegendeel!).

De Voskenslaan heeft er sinds gisterenavond een nieuwe bewoner, of beter, bewoonster bij. Ze heet, tegen de logica in misschien, Joey Bonkers. En het is de coolste kat allertijden.

Er is alvast 1 entertainende factor aan Antwerp FC, zijnde de coach sinds eind vorig jaar: Colin Andrews. Colin is een Engelsman, die echter al een hele tijd in Antwerpen vertoeft. Zijn taaltje valt misschien nog best te omschrijven als Engtwaarps. Engels en Antwerps doorheen, overheerlijk om naar te luisteren. Check het vooral out op RAFC.tv, klik hier, vanaf 1′45″.

Ik quote:

I think oek a verdienste van mons they let de bal snel goan.

There was kansen on the twieje kánte.

The twie kiepers had goed gepakt vandoag.

It wasn’t that i was kwoad op em, it wasn’t dat de speilers woar kwoad op em. it’s just that is was already afgesproken dat he was an afkom. and de joenge pakt his verantwoordelaaikaaid.

vandoag de club is misschien in sack and as. moar we begin opnief again op mondag.

Geld waard!

Omdat ik nog niet genoeg boeken had:

Verse aankopen: Een muts, een zonnebril en een lange bike-broek. Ik neem aan dat ik u ontgoochel door onderstaande foto en niet door de foto waar ik ze alledrie (en exclusief) aanheb.

Voor E(dP):

http://www.youtube.com/watch?v=1fLQ9ATx7n8

Economie draait om schaarste. En om vraag en aanbod. Sommige zaken zijn niet altijd beschikbaar, en vergen dus enige inspanning of inzet om ze te bekomen. Gelukkig zijn ze ook dermate bevredigend dat de vraag bestendigd blijft.

In mensentaal: Frituur Tenderly op de KoningBoudewijnlaan in Gent (nabij de grote bouwput aan het StPietersStation) is niet altijd open. Maar als we erin slagen om er frieten te halen (dus niet op maandag-, dinsdag- en woensdagavond - spijtig genoeg de avonden waarop de vraag naar delicatessen ten huize J het grootst is) eindigt dat telkens in een soort orgiastische zucht na een smaakfestijn: ‘hoe heerlijk!’.

Frituur Tenderly is immers geen ‘gewone’ frituur (waarbij ik meteen wel wil duidelijk maken dat ik niks tegen een gewone frituur heb. au contraire!) waar vader en zoon met vettig haar en zonder veel conversatie staan te bakken aan een razend tempo. Neen, Frituur Tenderly doet zijn naam namelijk alle eer aan: Vol zorg en vriendelijkheid staan man en vrouw (vermoed ik) achter hun propere toog hun marchandise met veel plezier klaar te maken. Intussen voeren ze hier en daar ook koe-en-kalf-small-talk, wat zelfs een mensenschuwe asociale persoonlijkheid als ikzelf af en toe kan verdragen. En wat dan nog het belangrijkste is: het is lekker! Zeer lekker! de frieten, de stoofvleessaus, de special. Mede met dank aan het feit dat men er telkens zo vriendelijk is te vragen wat er wel en niet op burgers en aanverwanten mag.

Hét grote geheim van mijn ‘liefde’ (na zoveel mooie woorden als hierboven kan men het moeilijk anders benoemen) voor Frituur Tenderly, is echter de cheeseburger (of Bicky Cheeseburger, zo u wil). Mijn frituurplezier staat of valt immers altijd met de smaak van de cheeseburger (zou ik dan toch stiekem een Amerikaan zijn?). En het grote geheim van die cheeseburger, hoe contradictorisch dat ook moge klinken uit de mond van een quasi-anti-vegetariër, is het bladje sla. Jawel! Extra smaak! Extra knapperigheid in de smeu! Heerlijk!

En dan ga ik nu stoppen met lofbetuigingen, in de hoop dat die vriendelijke meneer van Frituur Tenderly dit ooit leest, en mij een gratis Cheeseburger cadeau doet bij mijn volgende bezoek. (Economie is tenslotte ook marktwerking en voor-wat-hoort-wat. nietwaar?)

PS: wat had ik bij deze tekst graag een foto gezet van meneer & mevrouw voor hun frituur (en broodjeszaak), maar die heb ik helaas niet.

Muziek en tekst voor donderdagen:

Carry On - Admiral Freebee (geen youtube van gevonden, dus maar last.fm. rechtsboven op play drukken is de boodschap)

De perfecte soundtrack voor een mistroostige, koude dag waarop de week weer te lang duurt, de stilte weer te luid is en de mensen niet al te vriendelijk, om van de gedachten in het hoofd nog maar te zwijgen.

We zitten thuis met een zieke. En dan moet yours truly zelf voor eten zorgen. Met dank aan de bijdrage van de mama.

Hoe een zaterdagmiddag ten huize Jay verloopt:

1) PC opzetten en zoeken naar PS2-spelletjes die even cool zijn als Tony Hawk Pro Skater 4 (tips zijn en blijven welkom)

2) Op gamespot.com naar de hele historiek van de TH-games kijken en daar plots een oud, maar zeer bekend nummer horen

3) youtube op voor een nostalgietrip: Rage Against The Machine. Eerst met Guerilla Radio

4) vervolgens nog een stap terug met de gedachte aan die lelijke gele CD van RATM, Evil Empire en het geniale Bulls on Parade.

5) en dan de flashback naar de goeie ouwe tijd op de bus met de walkman, waarop de cassettes werden grijsgedraaid en mijn ietwat weerbarstig karakter werd gevormd door, naast RATM, Channel Zero, Therapy?, Beastie Boys en Afrekeningstapes. The good old days!

Vergelijk vooral de top 15 van de Eindafrekening jaren ‘90 met die van de jaren ‘00.

1. 3 DOORS DOWN kryptonite
2. TOOL schism
3. DISTURBED stupify
4. INTERPOL evil
5. WHITE STRIPES jolene
6. FOO FIGHTERS best of you
7. dEUS nothing really ends
8. U2 vertigo
9. ZORNIK believe in me
10. JANEZ DETD deep
11. FRANZ FERDINAND matinee
12. A BRAND (a) hammerhead
13. THE KOOKS naive
14. OZARK HENRY rescue
15. MILOW you don’t know

En vervolgens de jaren 90 (met dank aan andere nostalgici)

20 / K’s Choice - Believe
19 / Radiohead - Street Spirit
18 / Metallica - Nothing else matters
17 / Anouk - Nobody’s Wife
16 / Therapy? - Diane
15 / Radiohead - Paranoid Android
14 / Nirvana - Smells Like Teen Spirit
13 / Stiltskin - Inside
12 / Radiohead - Karma Police
11 / K’s Choice - Not An Addict
10 / dEUS - Little Arithmetics
9 / U2 - One
8 / The Cranberries - Zombie
7 / Smashing Pumpkins - Bullet with butterfly wings
6 / dEUS - Instant Street (op stubru draaiden ze blijkbaar een gecensureerde versie)
5 / dEUS - Via
4 / Magnapop - Lay it Down
3 / Live - I Alone
2 / The Offspring - Self Esteem
1 / dEUS - Hotellounge

Al bij al veel dEUs en daarnaast een aantal dingen die intussen ofwel bijna verdwenen zijn (Live, Magnapop, …) of absolute klassiekers zijn geworden (U2’s One haalt het wat mij betreft toch van U2’s Vertigo).

Waarna of beter waarnaast (ik surf parallel, niet serieel) ik uitkwam bij een uiterst interessant schrijven van DaMusic over de teloorgang van Studio Brussel als alternatief radiostation. Zeker lezen: hier.