J-World

Gisteren naar een cultureel verantwoorde activiteit geweest. Iemand van NTG was zo vriendelijk mij ook toe te laten op de voorstelling van de Sound of Music in het gelijknamige theater, met als extra: projectie van de teksten, zodat iedereen kon meezingen en allerlei leuke doe-opdrachten (’ah! bergen!’).

Ik denk niet dat ik me ooit al zo geamuseerd heb tijdens het naar een film kijken in een zaal. Niet alleen het meezingen, maar ook het luidop mogen leveren van commentaar op wat er gebeurt on screen was absoluut geweldig. En misschien voor herhaling vatbaar (al zie ik me nu niet meteen meezingen met andere films).

De drie mannelijke kussen die ik ervoor in de plaats moest ‘incasseren’, nam ik er dan ook graag bij.

Ik ben blij vandaag in De Standaard te lezen dat Timothy Garton Ash, docent aan Harvard en Stanford, mijn visie over de aanstelling van Van Rompuy en het algemene bestel in Europa (en België) deelt. Hij verwoordt het alleen nog wat beter:

De internationale uitdagingen van vandaag – de klimaatverandering, de armoede wereldwijd, Rusland, de opkomst van China – sporen niet aan tot actie in het hart van Europa, zoals de legers van Hitler’s derde rijk of van Stalin’s Sovjet-Unie van weleer. Ze laten niet iedereen voelen dat we moeten opstaan en dat met ons rekening moet worden gehouden, nu.

Kortom, door de harde keuzes te vermijden maakt Europa zijn keuze: voor de zachte, langzame en onsamenhangende neergang. Europa wordt een museum van het goede leven; nog steeds helder en modern vandaag, maar steeds donkerder en versletener met het verstrijken van de jaren. En dit Groot-Zwitserland heeft de gezichten die het verdient.

Vooreerst: hoe spreekt u ‘youtube’ uit ?

Vervolgens, uit nostalgische overwegingen (songs die mij na lange tijd vergeten te zijn terug te binnen schieten) op een herfstachtige donderdagochtend: The White Stripes met In the cold cold night

het handige aan een blog is dat ge aan de wereld kunt kondig maken wat ge wilt voor kerstmis. en hopen dat de juiste personen dat lezen. gewoon omdat het nu eenmaal een persoonlijke mening is. en een deel van het leven. net als het deel van mij dat vindt dat pakjes een verkeerd iets zijn, een uiting van onze overgecommercialiseerde wereld. en het deel dat elk jaar weer schrik heeft van wat hij gaat krijgen (ik kan geen reactie faken. maar toegegeven, de cadeaus vielen de laatste jaren enorm mee).

maar bij deze dus alvast enkele ideetjes:

• in de categorie ‘dingen voor mijn fiets’: vingerloze wantjes, een lange of korte fietsbroek, een fiets-gps (voor zéér kapitaalkrachtige mensen), een fietsdrager voor mijn trekhaak (idem)
• in de categorie ‘het is nog geen zomer, maar toch bijna’ : een zonnebril
• in de categorie ‘we mogen al eens zot doen’ : een wii is altijd welkom. ook een koptelefoon  (met schelpen, geen inwendige oortjes) + microfoon die past op mijn asus (2.5 mm! geen 3.5 mm!) valt onder deze categorie (er zijn er maar 2: eentje van Bose van 200 Euro en eentje van Nokia van 100 euro die naartschijnt niet zo goed is)
• in de categorie ‘cultuur’ : het boek met brusselse dialecten van Marcel De Schrijver (getiteld: Keskeseksa - wadesmedana? en dus niet het recent uitgekomen woordenboek/lexicon), was vroeger te koop in de Fnac in Brussel. andere boeken: oral history of Punk, CBGB’s, …
• in de categorie ‘huishouden’ : een kruimeldief (pretty boring, i know), een baardtrimmer (nuja, ik zou hem toch zeer zelden gebruiken)
• in de categorie ‘ophangen’ : het ideale systeem om posters aan geverfde bepleisterde muren te hangen zonder schade te berokkenen. schone muurdecoratie (lees: posters/foto’s/platenhoezen) zijn tevens welkom
• in de categorie ’tis niet voor mij, maar voor mijn maag’ : een kookboek met indische en andere oosterse gerechten
• in de categorie ’tis niet voor mij, maar voor de wereld’ : u mag het geld weggeven aan een goed doel
• in de categorie ‘gokken voor beginners’ : krasloten!
• in de categorie ‘als het echt niet anders kan’ : een bon voor de Fnac of de betere boekenwinkel

Verbazend hoeveel dingen een mens op korte tijd kan bedenken… ik zou mij haast schamen. Er zijn vast nog veel andere, creatieve dingen te bedenken voor mij. Het zal mij benieuwen.

ps: als u zelf ook elk jaar geconfronteerd wordt met de onmogelijkheid om op een degelijke manier kaartjes te trekken voor kerstmis met een grote groep (altijd wel iemand die zichzelf trekt, of iemand die hij/zij niet mag trekken), kan ik u www.meet-at/boggol aanraden.

Losse gedachten na het aanstellen van H. Van Rompuy als Permanente Voorzitter van de Raad van Europa:

• Na het failliet van België, het failliet van Europa.
• Van Rompuy is immers een consensus-figuur, en niet per se iemand met een visie, of een idee, of een richting, of een beleid van waar het naartoe moet met het land, met ‘de mensen’, met het regelgevend kader, …
• Een consensus-figuur is nodig in die gevallen waar een consensus moeilijk te bereiken valt en waar er dus verschillende meningen zijn (cfr. Europa op verschillende snelheden)
• OF waar niemand een echt afwijkende mening heeft, en iedereen alles blokkeert uit angst zelf macht/terrein/… te verliezen (cfr. België) en waar niemand nog echt ideeën heeft waarin hij/zij gelooft
• België, en bij uitbreiding Europa, zit stilaan vastgeroest in een inert moeras, waar niks nog kan, waar alles in regels gegoten is, en waar verse, creatieve, alternatieve zaken geen kans krijgen omdat iedereen wel een klein belangetje te verdedigen heeft. zo willen bazen niet meer betalen, willen vakbonden niet minder verdienen, willen mensen niet meer werken, en wil de overheid niks doen aan het belastingssysteem. of wil land A compensaties voor wat land B krijgt van Europa.
• We zijn dus stilaan echt het ‘oude continent’ geworden, en niet alleen wat vergrijzing betreft. Wat nieuw is, of beter zou kunnen zijn wat we hebben, of beter geformuleerd: anders is, dan wat we hebben, wordt afgewezen uit vrees zaken te moeten opgeven. oude mensen, oude denkwijzen.
• concreet betekent dat volgens mij dat we op een bepaald moment als ‘Europa’ gaan imploderen, waarna we onze diensten tegen lage lonen zullen aanbieden aan de grotere wereldspelers.
• om over het Belgische niveau maar te zwijgen. hoe simpel kan het immers zijn om van alle bestuursniveaus gewoon 1 degelijk niveau te maken, met goede vertegenwoordiging van de verschillende ‘culturen’ of ‘regio’s’ of whatsoever. maar de klok terugdraaien is blijkbaar een gigantisch taboe

Ik moet dringend nog eens iets van Frank Furedi of gelijkwaardig lezen. Suggesties zijn bij deze welkom.

Of een politieke beweging starten/vervoegen. Dat zou dan iets à la ‘Links-Rechts-Voorwaarts’ (geef toe, de LRV, dat klinkt wel) moeten zijn. Ik ben immers wel vrij egoistisch, of beter gezegd: liberaal (ik geloof in mijn vrije wil - rechts!), maar dat betekent niet dat ik niet geloof in een algemeen solidariteitsbeginsel (links!). En vooral: het moet vooruit. Niet ter plaatse. Voorwaarts!

(en ja, misschien sluit ik dan best aan bij iets als Spirit, of is het VlaamsProgressieven, gezien die nogal linksrechts zijn. maar met dat Vlaamse heb ik het zo niet. Om maar over hun communicatie te zwijgen)

Franz Ferdinand in Antwerpen. Of moet ik Anvers zeggen? Er waren immers opvallend veel Franstaligen aanwezig in de Arena. Het voorprogramma heette The Cribs, en kon mij niet overtuigen. De Schotten van FF begonnen goed. En hielden het heel lang vol. Wat wil je als je een uur kan vullen met Greatest Hits (Michael, this fire, do you wanna, take me out, walk away, matinee, no you girls, …). Alex was wel in goeden doen, het publiek in zekere mate ook. Dus is het maar de vraag of de frontman het publiek een aantal keren probeerde te verleiden tot een samenzang en een respons (are you there? , hey oh, ‘hey oh‘, …) omdat hij het publiek te tam vond, of omdat hij vond dat de sound in de Arena veel te veel galmde (dit laatste zou mijn gok zijn). Maar het was de moeite waard, ook met dank aan de doorgaans geslaagde visuals. Het eerste deel van de show werd afgesloten met een heerlijk drumsetje.

Check een stukje film hier.

Deel twee was iets anders. Bijna geen hits meer, nog wat songs van de laatste cd, met meer synths, die uiteindelijk ook uitmondden in een soort dance-set, een zeer lang volgehouden sessie beats en loops als einde van het optreden. Helaas haalde FF hier het niveau van pakweg Editors niet. Dat ze zich maar houden bij het gitaarwerk. Ik zou zeggen: rock - dance gespeeld door rockgroepen: 1-0.

Muziek beschrijft beter hoe ik mij voel dan dat ik het kan uitdrukken in woorden. Bij deze hieronder de verklarende clip. Om toch maar een woordelijke beschrijving te geven: opgekropte woede, agressie, nervositeit alom, never miss a beat, lawaai, veel lawaai. kill. faith. (en dat gevoel waardoor ge uw vingers opspant en kromt, uw middenrif samentrekt, terwijl uw hoofd een grote vaag aanwezige massa is).

En het logische gevolg van bovenstaande gecombineerd met het stralende zonnetje en enkele andere omstandigheden: ik neem vakantie deze namiddag

Gisteravond, met dank aan de actieve zus die zelf wegens omstandigheden haar gewonnen kaarten voor abonnees van De Morgen niet kon gebruiken (leve de lange tussenzin), gratis naar de fototentoonstelling (portretten) van Stephan Vanfleteren in Wintercircus Mahy geweest. De tentoontstelling is best mooi (zwart wit portretten), maar de show werd gisteren gestolen door (niet door Van Isacker, die amper 1 correcte volzin geformuleerd kreeg en hier en daar bleef steken in goede bedoelingen) Roland (wat een rasartiest) en het imposante Circus Mahy (de lokatie. een soort betonnen, gigantische circustent, rechttegenover de Vooruit). Heerlijke verrassing was het. Inclusief gratis drank, veel BV’s (en niet alleen op foto) en gratis DM-plaids.

En Els die per se Vanfleteren wou overtreffen in het zwartwitportet. Check zelf wat u daarvan vindt.

Volgende schermen te zien krijgen wanneer je op donderdagochtend je pc opstart voor wat de langste werkdag van het jaar geworden is, is geen leuke ervaring. Zeker niet als je in een hotelkamer in Ljubljana zit. Gelukkig is mijn ICT-verstand even groot als de goesting van mjin ICT-departement om op verlof te gaan.

Ik had nooit gedacht dat het ging lukken, maar ik denk dat ik minstens de helft van Zagreb gezien heb op 1 uur tijd (wandelen en zweten, want het gaat daar hard bergop). Met dank aan de local gids.

(en wat was ik blij vanochtend dat ze in Zagreb hun koffie drinken zoals in Italië: zo straf en kort mogelijk, met een glas water)