J-World

Te laat komen in het voetbal en de dag erna een spade op uw voet laten landen bij het uitgraven van een sleuf kan ernstige gevolgen hebben…

Quote vanop het GreatOld-forum. Antwerp-fan zijn is plezant. Voor zolang het nog duurt.

Vandaag is het me toch wel beginnen dagen eigenlijk. Er zijn andere krachten in het spel dan alleen maar een taktisch onbekwame trainer. Zelfs een niet-voetbalkenner zou niet met die opstelling gestart zijn. Toen ik de 11 die aan de aftrap stonden zag wist ik genoeg. Een verzameling spelers zonder ook maar enige cohesie en zonder hart. Die ploeg kon gewoon niet draaien. Mij maak je ook niet wijs dat net als WJ in de tribune zit Darko geblesseerd uitvalt en, oh verrassing, Hairemans ineens gepromoveerd wordt tot spelmaker. Een rol die hij, dat zou wel heel straf geweest zijn, nog niet aan kan, en waarin hij wellicht overmand door stress verzoop als een kat in een zak. Op z’n kompanen Setti en Lambot moest hij niet rekenen: deze eigenzinnige, maar briljante voetballisten toonden bij zowat elke baltoets hun zeldzame gave en slaagden erin om fluwelen passes te versturen naar alles wat op het veld geen rood shirt droeg. Doch, Dender speelde zo machtig sterk dat onze kansen in feite allemaal klutsballen waren die toevallig in de doelmond dreigden te belanden. Het is natuurlijk ook niet gemakkelijk om vanop 2 meter een bal binnen het doelkader te krijgen, zeker niet voor mensen wier beroep profvoetballer is en die hun dagen slijten in een ondraaglijk dolce far niente. Op de bank leek Darko mij allesbehalve gekwetst en zijn desinteresse sloeg welaan ook over op mij. Geboeid aanschouwde ik de groteske farce die zich voor mij onttrok en als weer eens één van de protagonisten een actie afleverde die enkel de meest verstokte surrealisten op een voetbalveld zouden kunnen situeren, slaagde ik er meermaals niet in om me te bedwingen en mijn ludieke bijdrage te leveren aan dit fantastische spektakel middels een welgeplaatst “Kampioen zijn is plezant, olé!”. Ik zag Afrikanen die kung fu bewegingen uitvoerden boven het hoofd van hun tegenstander, een spektakulaire salto mortale ook, iemand die een één-twee probeerde uit te voeren met de cornervlag en grappige kleine mannetjes langs een witte lijn die op de meest onverwachte momenten met hun vlagje begonnen te zwaaien. Spelers werden na 13 minuten tot op het bot vernederd doordat ze zo vroeg op de match al naar de kant werden gehaald. Een groot trainer, of is het Kampführer, als Svilar weet natuurlijk ook dat dat de meest uitgelezen methode is om een ploeg op de rails te krijgen, spelers vertrouwen te schenken en de eigen expertise ten toon te spreiden. Meesterlijk!

Helaas denk ik dat de financiële middelen van de producers nu stilaan volledig opgesoupeerd zijn en dat de grande finale begonnen is. Na Moeskroen zijn wij aan de beurt. Gegarandeerd. Waarop de gelatenheid mijn wezen inpalmde en het blik Jupiler slechts een schrale troost bood. Slaapwel.

De nieuwste aanwinst van de familie V. heet Titus. De kleine van mijn broer.

Met bijpassend cadeautje, handgemaakt door de liefde mijner leven. Pretty impressive.

pamperzak! by E!

En dan nu de poll van de week: Wie is het schattigst? Nonkel Jay of Mister T ?

Na de overschot en de helaas niet gekozenen, mijn top 5 Belgische (vlaamse?) songs van het afgelopen decennium:

1. Admiral Freebee - Rags ‘n Run
The man, the legend. Straight from Brasschaat en de Noorderlaan. Een heerlijk melancholische song, met backings van Nathalie van Laïs, gekreun, en een soort positieve boodschap op het einde. Internationale klasse. In zwart/wit.

2. Born in the Eighties - Milow
Hoewel het volgens Jonathan zelf geen anthem is, is het toch wel het lijflied van een generatie. Gesteld dat het een bekende song zou zijn. Zoveel waarheid in 4 minuten. Pakkend. Met herinnering aan die regenachtige Marktrock en de toenmalige ‘zij’ niet opdaagde. En er wel iemand anders was met een paraplu om mij voor de regen te beschermen.

3. British Mode - Goose
Ow. My. Fucking. God. Dit is ongetwijfeld het beste Belgische concert dat ik ooit meemaakte. De laatste uren van Pukkelpop, Placebo op de mainstage, wij in de kleine tent (chateau ofzo zeker), en eigenlijk gigantisch vermoeid. Goose was toen nog niet zo bekend (het jaar daarna stonden ze in de bomvolle dancehall op PP), maar des te straffer. Boenk. Een uur lang op en neer gegaan, en de hele tent (inclusief houten vloer) met mij. Daar bestaat maar 1 woord voor: GAAN!

4. Suncomfort International - Metal Molly
Het buitenbeentje in de selectie. Omdat het nu eenmaal zo hoort. En omdat het een enorm catchy song is. En omdat Orange en Silver te oud zijn voor Bel2000. Helaas. But can I crash into your arms?

< helaas geen video van beschikbaar , maar wel audio via de VPRO - 3voor12 >

5. Welgemeende - Flip Kowlier
Mijn eerste succesvolle ervaring met West-Vlaanderen. Iets teveel live op concerten gezien. Mijn kans op eeuwige roem gemist toen ik samen met Filip mocht zingen in een café (maar voor hem allicht de ideale kans om mijn ietwat zatte en te luide / valse mond te snoeren), maar desalniettemin blijven houden van de oldschool songs over emootsies en het echte leven. Met als absolute topper, de welgemeende. gezoetkjiemoetnweetn. (en check de jonge Filip in het Filmpje)

PS: En dan te bedenken welke muziek er in de jaren voor 2000 gemaakt werd in België: Front 242, Raymond, Arno, Moondog Jr., Neon Judgement, The Kids, Red Zebra, vintage dEus, Zanna, Twee Belgen, …

Alles welbeschouwd, wordt er in België toch nog steeds zeer goede muziek gemaakt.

Als je kijkt welke nummers het niet hebben gehaald in mijn stemming voor de BEL 2000-lijst van Studio Brussel:

Plaatsen 11-16 (willekeurige volgorde) :

• This is a flirt - Balthazar
• Kvraagetaan - Fixkes
• Me Crazy, You Sane - Millionaire
• Your Shopping Lists are Poetry - Mint
• Don’t Hold me Back - Neeka & Stef Kamil
• Hot Hotter Hottest - Zita Swoon

Plaatsen 6-10:

• My heroics, pt 1 - Absynthe Minded
• Swedish Designer Drugs - Daan
• Summer’s Here - Magnus
• One equals a lot - Mintzkov (waarom staat dit niet in de longlist??)
• I think i like you - Blackbox Revelation

Plaatsen 1-5: die krijgt u binnenkort!

PS: en dan heb ik (on)dingen als Novastar,
Ozark Henry, Deus en Hooverphonic nog gewoonweg genegeerd, ook al vindt
u die ongetwijfeld geweldig…

nieuwste aanwinsten sinds dit weekend, met dank aan Van Eyck Sports in Aalst:

1) schoenen! en wat voor een schoenen! wind- en waterdicht, en toch ademend! Shimano SH-MW80. Nu enkel nog modder en regen nodig om deze prachtige nieuwe dingen gans vuil te maken en ten volle te testen.

Klik hier

2) een selectie voor de Belgische nationale ploeg. of beter gezegd: een nationaal wielertruitje (met lange mouwen). u kan handtekeningen krijgen na de wedstrijd.

Oh. Mijn. Fucking. God.
Wat kijk ik -nu al- uit naar januari. En de AB. En Franky DSVD. En vooral: de vettige gitaren. Channel Zero. Suck my Energy.

‘ah meniejer, komt gij hier metingen doen? veu den akoestiek zegde? ahzo, ma ge moet zeker zeggen dat de chauffage hier al 3 jaar ni marcheert. en dat der veel kou uit die blazers komt. zeker in de winter. tis veu te vervriezen. en deij teigels. ik zeg tegen dieje meneer: ‘da’s zeker vijfde keus?’ ‘hoe wette gij da?’, ‘ik zie da’, ahja, want elke 2 dagen zijn der plekken op. ge moogt kuisen wat ge wilt. maar alst goed is, moet het ook gezegd worden: dat terras is zeker de moeite. ma wilt ge zeker zeggen dat de verwarming niet werkt?.

metingen gaan uitvoeren in gebouwen. boeiende bezigheid. vooral indien uw meting het lawaai van een straaljager of een voorbijmarcherend leger maakt en bijgevolg een massa geïnteresseerden terkt die toch niks anders te doen hebben. buiten klagen dan.

Een covergroep die u doet verlangen naar het origineel. Is dat een goeie of een slechte covergroep? Beide antwoorden zijn mogelijk. En beide zijn van toepassing op Nouvelle Vague, die op geheel eigen wijze klassiekers uit de jaren 80 (het gaat verder dan new wave) naar hun (bossanova-jazz-whatever) hand zetten. De uitvoerders mogen er zijn (ravissant blond en schattig donkerharig), de herkenbaarheid is heerlijk, het sfeermaken wordt geprobeerd.

Maar het antwoord gisteren was: niet goed genoeg. Ik vind helaas mijn ‘recensie’  van het concert in de Petrol van vorig jaar (of 2 jaar geleden?) niet meer terug, maar uiteindelijk kan ik nu exact hetzelfde schrijven als toen. Maar dan negatief te interpreteren: het was immers ook exact hetzelfde (op mss 1 nummer na, en het feit dat er slome gentenaren waren, ipv arrogante antwerpse kids). De verbazing bij mij was een beetje weg, de sfeer zat er niet echt in (kan ook aan mijn slaapgebrek gelegen hebben) en enkel op het einde (love will tear us apart, …) kwam de zaak een beetje echt los. Wij oververhit en licht ontgoocheld naar huis, zelfs de laatste bissen niet meer afgewacht. (ik wou enkel nog ça plane pour moi horen, maar dat is mij dus niet gegund geweest - al dan niet mijn eigen fout, maar dat zal ik dan nooit weten).

Daarna nog eens heel erg hard ‘God Save The Queen’ opgezet, van dhr. Rotten en de zijnen.
No future for you. Wel voor Nouvelle Vague. Als je ze met mate consumeert.

Heerlijk.de stress aflaten en opwarmen voor nouvelle vague met 100procent new wave classics in de auto en de file.