J-World

Ik breng geen geluk voor KV Mechelen. Telkens ik ga kijken, spelen ze slecht of gaan ze tenminste ten onder. Na de bekerfinale, ook gisteren het ‘penalty-debacle’ tegen Cercle. Desalniettemin blijft KV een geweldige ploeg om naar te gaan kijken. De sfeer, de supporters, het is quasi onovertroffen (ik heb hetzelfde met Antwerp, maar da’s nog net iets rauwer en dus lekkerder). Ter illustratie:

h

Zondagnamiddag is crashnamiddag: heerlijk genieten van een binnenvallende zon en Michel Wuyts en zijn SM-Meester Carl Vannieuwkerke op tv die het WK Wielrennen becommentariëren terwijl ik zachtjes wegzink. Want gisteren was er een trouwfeest. En een waar genot was het.

• Het hoogtepunt: A whole lotta Rosie. Blijkbaar zat er redelijk wat volk te wachten op een ‘hard nummer’, na al dat dansen, zwoegen en foute 90s-nummers. Pogoën à volonté, ook met vijftigers van 1m90. En met JB, toch 1 keer. De tweede keer opzij stappen was een geweldig grappig idee. Met idem dito resultaat. Lichte pay-backtime voor het PP-wafelincident.
• Een continuum van hoog niveau: The wedding crasher. BTJ was erin geslaagd zijn uitnodiging niet goed te lezen, waardoor hij blijkbaar onaangekondigd opdaagde voor het dinner, terwijl hij voor het dansfeest werd verwacht. Schaamte, gêne, ongemak, en vooral veel gelachen. Of waarom te vroeg komen even ambetant is als altijd te laat komen
• Fijne gebeurtenis: een gebalde ‘bezegeling van het ja-woord’. Muziek (heerlijke keuzes, gedurfde uitvoeringen), geweldige getuigenissen (Leve Johan!), een goed onthaald eigen woordje, en vooral intense emotie en romantiek van de trouwers zelf
• Zorgwekkend: de hartkloppingen na het helemaal loos gaan op Take my love, Gala, Baylando (of was het dat andere nummer?), Show me love en vele meer.
• Aantal liter gezweet: een stuk of 5. Aantal liter opgedronken: ook een stuk of 5.
• Helaas gemist: de blik op het gezicht van de vers getrouwden toen ze ’s morgens thuiskwamen en daar oa. aantroffen: tandpasta op de klinken, traptreden vol bekers en glazen water, alle lavabo’s, wc’s, baden, douches, … gevuld met water én goudvissen en als top of the bill: een mountainbike in het bed.
• Ik zou zeggen: Bis! Bis! Maar aan de andere kant wens ik de gehuwden vooral de eenmaligheid van het trouw-gebeuren toe, en een continuum van hoog niveau dat erop moge volgen

Heden ontdekt: The XX

aankoop van de dag:

En plots was het dan donderdag. Tijd om naar huis te gaan. Dus geen tijd te verliezen: opstaan, snel de zwembroek aan, het hotelzwembad onveilig gaan maken, genieten van een overheerlijk, overcopieus en echt wel té ontbijt, en de baan op, richting KaDeWe (just another inno in disguise) en kurfursterdam. Vervolgens doorgereden naar het enige echte… Ramones-museum! Ow yeah! 350 of wat memorabilia van de geweldigste punkrockband allertijden. Genieten! Aankoop van de dag: een ramones-t-shirt, of wat dacht u?

En toen waren er nog maar enkele uren over. En we hadden nog geld. Dus dat moest keihard worden uitgegeven. En weet u wat het voordeel is van niet kunnen kiezen? Ge koopt gewoon 2 uberhippe, ubercoole, uberleuke tassen, in plaats van eentje. Isn’t it great? En dus trokken wij blijgemutst en nogal vermoeid richting hotel, om alle bagage op te pikken en onszelf richting busstation te sleuren, om weer 10 à 11 uur op de bus te zitten. Met als gevoel:

Berlijn rulet. Het is groot, het is machtig. Het is hip en historisch. En vooral: het is mooi en relax: overal open ruimtes (met dank aan de oorlog zeker?), overall groen (pleintjes en parken, geen beton!), openminded, wild, anarchistisch en toch burgerlijk, burlesk en toch efficiënt. Met andere woorden: de deerne en ik zouden er wel kunnen wonen.

En nu wou ik dat ik nog een geweldige schone Duitse zin had om mee af te sluiten. Maar ik ga het op onderstaande fotoreeks houden. Tschuss!

De Deerne voelde zich alweer wat beter, met dank aan alle medicatie die de geode reiziger altijd meeheeft (motiliium, immodium & dafalgan), dus we trokken er weer op uit. Eerste deel van de dag: Tempelhof Luchthaven, zowat het grootste gebouw van Europa (toch in zijn tijd), momenteel amper een foto waard. Saai, droog, en gewoon functioneel. Niks meer aan te zien. Enkel het Luftbrucke-monument (een letterlijke lucht-brug, als herinnering aan de Amerikanen die Berijn van eten voorzagen tijdens de Russische hermetiek in de koude oorlog) was de moeite waard. Vervolgens de hotelswitch: van een 5sterrenjeugdherberg naar een echt 5sterrenhotel. Ow yeah! Mercedessen en dergelijke voor de deur, een piccolo in kostuum, alles piekfijn geregeld, een kamer ter grootte van een gemiddeld appartement, heerlijke bedden, een view on het Bauhaus-archief, … meer moet dat niet zijn.

Vertrokken richting SchoB Charlottenburg, waar Sophie-Charlotte, de Pruisissche koningin haar leven doorbracht. Schitterende ovale kamer die uitgaf op de tuin, en vooral een zeer indrukwekkende kamer vol chinees porcelain. Met dank aan de Engelse audioguide die net voldoende tongue-in-cheek was om het boeiend te houden.

Dan de intussen doodgewone metro op, richting het andere uiteinde van de stad: het Landwehrkanaal en de Spree, ergens in Kreuzberg. Gezien het stralende zomerweer werd de attractie van de Berlijn-trip het zwembad, ongeveer 8 op 20 meter, dat drijft in de rivier de Spree. Heerlijk omgeven door een industriële loods en een heus zandstrand, weinig volk, ideal verfrissend water en funky muziekjes. Chilln veu doeëd!

Na het opdrogen in de zon verder wandelen naar Friedrichshain, een stukje gewezen Oost-Duitsland. Niet dat daar nog zoveel van te zien was… Wel veel hippe winkels en cafés. En een stuk authentieke berlijnse muur. For what it’s worth. Na dapper doorbijten uitgekomen bij de Berlinomat. Een soort best-of van wat Berlijn te bieden heeft aan eten, winkelwaar, kleding, fashion-items en diens meer. En om helemaal loos te gaan: doorgestapt tot aan de KarlMarxAllee en onszelf beloond met… McDonalds (alwaar ze ons alweer afgeript hebben. In elk buitenland doen ze het, de klojo’s).

Want immers, ‘s nachts was het zover: vlinders, en vooral veel andere vuiligheid in de buik. Niet in demijne (mijn maag is van gewapend beton), maar in die van de Deerne. En dat moest eruit. Langs alle kanten. Life sucks, sometimes.

Toch maar met de moed der wanhoop de Zooologischer Garten, aka de dierentuin bezocht. Met als grootste kleppers: de nijlpaarden (mama met kindjes) die geo ok onder water kon bezichtigen, de ijsberen, jaguars, giraffen en diens meer. En Knut, al nodig ik u bij deze uit om de 7 verschillen tussen de jonge en de hedendaagse Knut te zoeken.

Dan maar noodgedwongen in de namiddag alleen op pad gegaan in Kreuzberg 36, het ietofwat alternatieve deel van de stad. Skatewinkels, bars, vinylshops, rommelwinkels, parken, kunst, galleries, … leuk om in rond te tsjolen, al is dat alleen natuurlijk wel wat minder fijn. Aankoop van de dag: Konijnen & Punk Rock.

Omdat we na 1 dag toch wel sterk het gevoel hadden dat we nog niet echt iets van Berlijn gezien hadden (Rommel hebben ze overall, Italiaanse restaurants ook), besloten we dag 2 te reserveren voor de grote wandeling, langs de meeste van de bezienswaardigheden. Met onder andere op het programma: de Häckische Hofe, oranienbrugstrasse, kraakpanden, de joodse synagoge, de Reichstag, de beroemde Brandenburger Tor, het Holocaust Memorial gedenkteken (19000 m² beton), de Potsdammerplatz, stukken berlijnse muur, het topografie des terror-museum (fototentoonstelling op de plaats waar de nazi-hoofdkwartieren gelegen waren over hun terreurdaden), checkpoint Charlie (meer kitch dan dat vindt ge het nergens denk ik) en vervolgens via unter den linden, het museuminsel en de berlijnse dom tot aan de alexanderplatz. Een heel lange wandeling. Gelukkig zijn wij beiden in de fleur van ons nog jonge leven en in uitstekende conditie zodat we zonder problemen rond geraakt zijn (zij het wel met voet- en beenpijn, met dank aan de busreisremainders en een voetbalblessure. Het leven is hard).

Aankoop van de dag: een poster, ergens rond de oranienburgstrasse.

‘s Avonds dan nog een ander stukje geschiedenis van Berlijn gedaan: blijkbaar is de pitta hier uitgevonden (met dank aan de uitgebreide turkse gemeenschap) en dat moest natuurlijk eens getest worden. Smullen was het, zij het niet voor iedereen met hetzelfde gevolg.

Wat is het eerste dat ge ziet als ge in Berlijn toekomt? Right: een eetkraampje. De stad staat er vol van, en ook het busstation heeft iets dat er op lijkt. And i love it (liefhebber van frieten, curryworsten, braadworsten en ander vlees allerhande als ik ben). Tweede ding dat opviel, en volgens mij typisch Duits is: propere wc’s, geen wc-madam te zien, maar toch legt iedereen schoon 30 cent neer. ‘t Zou bij ons niet waar zijn. Vervolgens de metro in, op naar de jeugdherberg.

Een tip voor iedereen die naar Berlijn gaat: Grand Hostel Berlin. Vlakbij Metrostation Möckenbrücke, open sinds juli en keihip en modern, voor zeer weinig geld, veel service en een vriendelijke staff. (en een deftig ontbijt, als ge bijbetaalt). Drie dagen daar verbleven in een private room voor 2, en uitstekend geslapen (als ge tenminste goed zijt in het negeren van luidruchtige Engelsen om 4u ‘s nachts).

De kamer was bij aankomst nog niet klaar, maar met dank aan een tip van de locale hotel-bediende/gay terecht gekomen op de rommelmarkt nabij het Mauerpark. Platen, patches, tekeningen, kleren, brillen, eten, fietsen, nog meer fietsen, juwelen en allerhande andere hippe rommel die u altijd al gewild hebt. Aankoop van de dag: een zogezegd vintage T-shirt van de Beastie Boys uit de Time To Get Ill-periode. Altijd goed voor het hippere feestje.

Daarna kwam de struggle for life boven: de nood aan eten en een lekkere regenbui zorgden voor een absolute nood aan een warm en veilig onderkomen waar men eten verkocht. Gelukkig waren we in Berlijn en niet in de woestijn of in tsjakamaka, waardoor we ook om drie uur ‘s namiddags van een heerlijk ontbijt/lunch konden genieten. Net als vele Berlijners zelf blijkbaar, die op zondag niks anders te doen hebben dan koffie drinken en eten met de ganse familie. Next: slapen. De busreis zat nog in de kleren, het bed was te aanlokkelijk, dus tukken it was! ‘s Avonds dan nog een geweldig lekker Italiaans restaurant bezocht (met dank aan de 100%-reisgids, ook een aanrader voor mensen die al eens citytrippen) en tevreden gaan slapen.