J-World

Boeken die je cadeau krijgt, belanden doorgaans op de steeds groeiende stapel ‘ongelezen’. Enerzijds omdat je een boek dat je per se wilt lezen, zelf koopt. Anderzijds omdat men anders het boek niet zou (weg)geven. De mensen die goede boeken cadeau doen, ze zijn zeldzaam.

Het leven van Pi, echter, is een goed boek. En ik kreeg het cadeau, voorwaar. Een ideaal boek om tijdens saaie treinreizen te lezen, gezien het dankzij het avontuur, de fantasie, de ietwat vreemde setting, en de twisted afloop. Het enige waar ik niet gans voor te vinden was: de stijl, die mij aan teveel anderen deed denken en de humor die niet geheel de mijne was (lees: ietwat naief gemaakt, ofzo).

Gisteren van het werk thuisgekomen, mezelf verheugend op een geweldig avondje cinema: Inglorious Basterds! En een geweldige avond werd het, maar dan met een andere film. Praktische obstakels en vrijdagavondgevoel hebben er immers over beslist dat ik in mijn eigen zetel Slumdog Millionaire gezien heb. Misschien heeft u ‘m al gezien, anders zeker doen: een geweldig verhaal (arme luis kan miljonair worden met een TV-show), drama (de scene met de lepel), suspens (het foute antwoord), india (een waardig personage op zichzelf), humor (de taj mahal), babes (mocht ik niet vallen op bloedmooie roodharige deernes, kon freida pinto mij misschien wel krijgen), actie en uiteraard een goede afloop (of mocht ik dat niet verklappen?).

meer wil een mens toch niet op een vrijdagavond?

(jawel: inglorious basterds; maar dan in een filmzaal voor mij alleen, zonder last van andere mensen).

dus als u ook eens misantropisch bent: go see the dvd-boer.

het is u misschien ook al eens overkomen: u wou dat u ziek was, zodat u in bed kon liggen. tot u dan effectief ziek bent, en ligt te creperen in uw eigen zweet en slijmerigheid, en u eigenlijk gewoon weer gezond wil zijn.

mij overkomt momenteel het enige wat nog erger is dan ziek zijn: half ziek zijn. inderdaad: niet ziek genoeg om met koorts in bed te gaan liggen tv-series en films kijken (to do: red dwarf, californication 2, short cuts, the wrestler, dexter, … en af en toe een family guy ter afwisseling), maar helaas wel te suf in het hoofd, teveel snot en plotse koortsopstoten om gezond en fris en monter aan de dagtaak te zitten (wat ik wel probeer te doen). om van de hoestbuien tijdens telefoongesprekken maar te zwijgen.

life is hard. wear a helmet. of zoiets.

het moment van Pukkelpop: Een bende rare kwieten die ongeveer ALLE kartonnetjes waarin ge 6 pinten kunt vervoeren hadden verzameld die beschikbaar waren op de hele mainstage-wei. Vervolgens Piet Huysentruyt spotten in de massa en hem vroegen om ‘mee te doen’. Waarna wij allen, (want aanstekelijk was het), massaal begonnen die kartonnetjes in de lucht te gooien. Een feest, voorwaar. En schoon om zien.

T-shirt van het weekend (op dat  van mezelf na natuurlijk) :

Gaat de relativiteitstheorie ook op voor Pukkelpop? MAW: beïnvloedt de waarnemer de waarneming of niet? of nog te MAW: lag het aan mij en mijn ietwat oudere, enorm verzadigde, en vooral verhitte, zelf dat de groepen sloom waren dit jaar, of lag het toch gewoon aan de groepen zelf?

Een Zwitserse vriend zou zeggen: ‘misschien een beetje het een, misschien een beetje het ander. Maar in alle geval “ik haat pukkelpop”". En gelijk heeft hij: 2 uur aanschuiven voor een fucking camping-bandje, langs de ingang die uit 2 of 3 poortjes bestaat en waarlangs ook de dagtoeristen binnen moeten. Geen flessen met doppen mee mogen nemen op de wei (als het 37 graden is). Geen glas op de camping (maar who cares? smokkelen is niet zo moeilijk). en allemaal lelijke mensen. (nuja, toch de behaarde helft).

Maar goed, in tegenstelling tot de tettenmannen onder ons, kwamen wij wel voor de muziek. En wat wij ervan dachten was hetvolgende:

• Modderfokking goed: Faith No More. Misschien is het wel zo dat groepen waarvan je niet al te veel verwacht, je wel nog kunnen verrassen en vreugde bezorgen. Bij Faith No More (waarvan ik een hitje of 3-4 ken, wegens ‘vanvoormijnentijd’) was het in alle geval een zeer aangename ervaring: boysbandbegin, roze pakken, drama (van het podium springen/vallen iemand?), luide muziek, geschifte frontman, en pissen op de VIP’s en journalisten. Plus spuwen op de camera (die vervolgens rustig blijft doorfilmen). Meer entertainment - en goede muziek, niet te vergeten - heeft een mens niet nodig. Met dank ook aan het mislukte Offspring (zie verder) om het contrast te vergroten met een echte goede groep.
• Goed omdat ze nu eenmaal geweldig zijn: Wilco (gitaren! en veel! en subitiliteit! en impossible germany! en het perfecte moment in het weekend: op dag 1, het 3e of 4e concert, zodat ge nog scherp staat) en The Whitest Boy Alive (bij hen weet ik wel zeker dat ZIJ sloom waren, en niet ik. met de sympathiekste frontman Erlend, heerlijke deuntjes (burning, en al die andere waarvan ik de naam niet ken maar mijn vriendin wel) en de geile cover ‘Show Me Love’ helemaal op het einde van de set. jummie). En The Blackbox Revelation. Al was het daar heet; en teveel volk, en al vaak gezien.
• Anders: Kraftwerk. Ik zal de recensent van DM maar geloven als hij schrijft dat Kraftwerk vooral subtiel was. Want om te dansen was het eigenlijk maar af en toe. Terwijl ik daar misschien toch op gehoopt had. (Ja, tegenwoordig moet alles luid, vet, hard en diens meer zijn). We zijn blijkbaar de fine touch een beetje kwijtgeraakt (jaja: mp3’s: we luisteren toch maar naar afgevlakte muziek, voor de rest zijn we doof). Maar desalniettemin: Kraftwerk wekte tenminste een gevoel bij mij op. Al kan ik een aantal dagen na datum nog steeds niet goed benoemen hetwelke: ‘ohja, kraftwerk’, ‘middenrif’, ‘is dit nu goed, geniaal, of gewoontjes’, ‘dit is gepikt van daft punk’ (grapje). Met extra credits voor de onverlaat die meende dat ze een nummer van fookin’ coldplay coverden (terwijl het gewoon computerlove was).
• Verdraagbaar: Snow Patrol (wegens net genoeg hits om de radio donna in mij wakker te maken); Anti-Flag (wegens punk; ondanks het belachelijke kudde-gevoel dat de anti-gezag-mannen wilden opwekken); GlasVegas (al kan ik er mij niet veel meer van herinneren); Ting Tings (we. like. to. party. and. blonde. singers. with. too. much. attitude) en Paolo Nuttini (moeten italianen geen italiaans spreken ipv doorleefd engels?)
• Niet goed genoeg wegens te tam (zie de relativiteitstheorie): Placebo (ik heb ze ooit nog als beginnend groepje op Werchter gezien. sindsdien denk ik er als volgt over: goed voor 1 à 2 nummers. daarna wordt het saai. dit weekend was het zelfs al zo ver na 1 nummer. te plat en ongeïnspireerd zeg ik). En de Arctic Monkeys: ok, ge hebt een 3e cd gemaakt, en ok, josh homme heeft die geproducet, en ok, die cd is subtieler dan de vorige twee en klinkt weidser. maar dat neemt niet weg dat ge ook eens wat entertainend moogt doen op een podium als hoofdact. of wat meer leven in de brouwerij brengen (al is het door uw kleren uit te doen. ik wed dat de vrouwelijke helft van de wei dat wel leuk gevonden had)
• Niet goed genoeg wegens te arrogant: dEUS op vrijdag. en wegens te eentonig: dEUS op zaterdag. volgende keer mogen ze gewoon 1 set spelen, waarbij ze gewoon greatest hits, onbekendere nummers en nieuwe songs afwisselen, en dan is iedereen content, niet? of is dat nu niet per se het festivalconcept?
• Niet goed genoeg wegens passé en te oud: The Offspring. Zingen lukt niet. Gitaren op band. Foute pianonummers. Hoewel the offspring jeugdsentiment is, viel het hard tegen.
• Gezien en niks gedacht: 50 Cent, Life of Agony, Bon Iver, uw bierbuik, …
• Helaas gemist: Team William, mishmashssoundsystem, Bill Callahan (te warm in de tent!), das pop, absynthe minded, customs, en al die andere dingen die u ongetwijfeld geweldig vond.

Tot zover deze editie. De wilde niet-muzikale avonturen besparen we u. Ha!