J-World

Someecards.com is altijd goed voor een opbeurende boodschap.

(rv) (van de humo - gelezen vandaag op de trein, want de boiler is kapot, en ik kan dus geen humo in bad lezen) mag het dan wel niks vinden ((rv) is, cynisch als hij altijd is, wél een intellectueel natuurlijk, ook al beweert hij van niet), ik, en mijn geliefde met mij, vind het fantastisch: Mag ik u kussen?, maandagavond op Canvas.

Een soort ‘blind date’ voor intellectueleren, zo wordt het verkocht. En daar komt het ook een beetje op neer. Er zit uiteraard wel een aspect ‘rechtvaardige rechters’ in, wat wil zeggen dat er wel één en ander grondig voorbereid zal zijn, gezien niemand zomaar twee minuten lang een rijmend en binnenrijmend lofdicht kan reciteren zonder voorbereiding (zelfs de geweldige Pieter Embrechts niet), en de spontaneïteit dus niet per se honderd procent goed zit, maar dat betekent niet dat de meerwaardezoeker hier geen meerwaarde vindt. Ik kijk er in ieder geval met meer smaak naar dan naar pakweg het echte Blind Date. Al vind ik Bart Peeters niet per se minder irritant dan Ingeborg.  

De derde aflevering was tot nu toe de beste, wellicht omdat er drie totaal verschillende ‘kandidaten’ (Pieter Embrechts, Peter Van den begin en helaas-nog-altijd-man-van-de-colruyt-genaamde Philippe Geubels) waren met elk hun verdienste: de poëet, de ietwat wanhopige verzadigde en oudere man en de komiek die alles niet zo serieus neemt. De drie zaten er relax bij, en amuseerden zich vooral met elkaar (in plaats van per se Roos Van Acker het hof te maken) wat ook voor de kijker voor iets meer plezier zorgde dan enkel het ‘verleidingsspel’ op zich. Vooral het eindspel, waarbij de titel-vraag gesteld wordt, was dolkomisch, met dank aan P. Geubels. Het was geleden van Zonde van de zendtijd dat ik nog zo gelachen had (en ja, dat is gewoon de voorganger van mag ik u kussen? op maandagavond op canvas, dus het is nog niet zo lang geleden dat ik nog hard lachte?)

Indien u het allemaal zelf nog niet gezien heeft, en van bovenstaande niks snapt: kijk zelf! En geloof niks van wat (rv) schrijft!

Altijd frustrerend: als iemand die uw leeftijd heeft iets doet waarvan je zelf al gans je leven denkt ‘dat wil ik later ook worden’. Voetballer of astronaut heb ik een aantal jaren geleden al opgegeven, en nu blijkt ook dat mannen van 27 tegelijkertijd kunnen doctoreren in de fysica en goede boeken schrijven. Paolo Giordano schreef immers De eenzaamheid van de priemgetallen. Een beklijvend boek. Ok, beklijvend is een ongelofelijk kak-woord, maar het vat mijn gevoel bij het boek nu eenmaal het beste samen: herkenbaar, beknellend, bevreemdend, onmogelijk, te echt om waar te zijn, diep, spits, rauw…

Het gaat over twee ‘zonderlingen’ (een hoogbegaafde jongen die zijn zwakzinnige tweelingzus achterlaat op een bankje en een mank meisje) die op een vreemde manier wel en niet bij elkaar passen. Ze zijn ‘tweeling-priemgetallen’. Dat zijn getallen die enkel door zichzelf en 1 deelbaar zijn, en die slechts door 1 ander getal gescheiden worden: bv. 3 en 5, 17 en 19, … Kortom: eenzame getallen, die dichtbij elkaar staan, maar net niet dicht genoeg. Een gevoel dat misschien niet zo voor de hand ligt voor de meesten onder ons (of u), maar het hele verhaal wordt zo goed beschreven, dat je toch mee bent. Gelukkig is de afloop navenant het verhaal. (waarmee ik happy endings of niet handig in het midden laat, niet?). 

Kortom, ik heb van het boek genoten, maar dan op een ietwat vreemde manier. 

Quote 1:

Je speciaal voelen is de ergste kooi die je om jezelf kunt bouwen

Quote 2:

Een keuze maak je in een paar seconden en de rest van je leven betaal je de prijs ervoor

Toen ik acht à tien jaar was, waren computers nog hele grote logge dingen, waar je enkel via dos-commands zaken gedaan kon krijgen, zoals het openen van een pre-Excel en een soort tekenprogramma (nog primitiever dan Microsoft Paint, jawohl). Dat tekenprogramma, met enkel oranje lijnen en gearceerde vlakken tegen de zwartgrijze computerschermachtergrond, was voor mij wel een heerlijke speeltuin. Want op die leeftijd deed ik eigenlijk niks liever dan… schoenen ontwerpen! Jazeker, ik tekende zonder problemen een schoensilhouet, met een bijhorend ‘nike-teken’ (aka swoosh) en droomde er dan van dat ik dergelijke ‘coole’ (ook al kende ik dat woord toen nog niet) schoenen zelf zou hebben.

De liefde voor schoenen is nooit meer overgegaan. Gelukkig ben ik in dezen geen vrouw, en ken ik niet de drang om elke twee weken een paar schoenen te kopen (met excuses voor de veralgemening, ik weet heus wel dat niet alle vrouwen altijd schoenen kopen). Maar als ik schoenen ‘moet’ hebben, moeten het dus wel goede zijn. Afgelopen weekend was het bij het begin van de zoektocht al meteen prijs. ‘t Is te zeggen, ik zag mooie schoenen, maar gezien ik intussen toch bijna 27 ben, vroeg ik mij af of ze niet té hip waren voor mij…

Enkele nachten slapen, en rijp beraad, brachten soelaas: Sinds vandaag ben ik de trotse eigenaar van onderstaand paar Nike Air Prestige II sneakers. Heerlijk.

Die mooie tijd van het jaar. De (saaie!) namen van Werchter zijn bekend, de eerste namen voor het geweldige Cactus sijpelen binnen, en het mooist van al: de acts voor Pukkelpop mogen we zelf kiezen! Een voorloper van user-generated content! Web 2.0 nog voor het bestond! Benieuwd hoeveel namen van onderstaand lijstje effectief de wei zullen halen.

1. Wilco (ze gaan toeren in Europa in de zomer! ook op de festivals!)
2. The Bronx (hardcore punk! misschien eerder iets voor dour, maar anders zeker ok voor de skate stage, ook al bestaat die niet meer)
3. The whitest boy alive (cadeautje voor els)
4. Foo Fighters (onder het motto: als we het allemaal maar lang genoeg vragen, krijgen we ze misschien nog eens)
5. Queens of the Stone Age (omdat ik ze MIS! en omdat ik hoop dat Mark Lanegan nog eens meedoet. en omdat geen enkele groep zo hard de zomer en de rock’n roll vertegenwoordigt)

Sedert vorige week ben ik zowaar verknocht aan iets waar ik mij vroeger nooit zou voor geïnteresseerd hebben: sudoku’s. Occasioneel vulde ik al eens een half kruiswoordraadsel in, maar verder dan dat ging mijn interesse en spanningsboog niet. 

Maar wat blijkt? Sudoku’s zijn goed voor het zelfvertrouwen! Op voorwaarde dat je ze kan invullen natuurlijk. Mijn wiskundig inzicht had enkele oefeningen nodig, en staat nog steeds niet honderd procent op scherp, maar in alle geval lukt het nu al om alle drie de sudoku’s in 1 treinrit op te lossen. Juij!

(Inderdaad, in tijden van (interne) crisis, kan een mens al eens gelukkig worden van iets simpels)

En daarnaast is er natuurlijk nog altijd de UGent, die mij met de laatste promo-campagne (durf denken, durf delen, …) ten zeerste kan aanspreken. Zo zeer zelfs, dat ik mij bijna begin af te vragen of ik terug moet gaan studeren. Waar men dan als gevolg kan aan koppelen: heb ik dan niks geleerd op de unief? (Dit weekend, toen ik nog eens een cursus bovenhaalde, bleek van wél. Ik kon vroeger blijkbaar zonder problemen 200 blzn blokken op drie vier dagen tijd. Misschien moet ik dat weer wat meer beginnen doen.) Een leuk stukje van de Durf denken campagne stond vandaag in De Morgen. Ook altijd goed voor het zelfvertrouwen:

Hoe schoon en hard tegelijkertijd is het leven op maandagochtend.

Wakker worden, kijken naar de schone in uw bed, nog even half verdoofd genieten van een dromerige kus, en vervolgens keihard tot het besef komen dat aan de 60 uren die je samen non-stop doorbracht weer een einde komt, door het gedoe dat tijdens het weekend allemaal niet bestaat: werken, treinen, papers, boodschappen, facturen, ziekenhuizen en vele andere zorgen … en het gemis. Weer gescheiden moeten zijn van elkaar. En weer uw eigen leven leiden. Het leven is soms hard, maar elkaar missen is mooi. En het wordt altijd wel weer weekend.

Jaja, een mens wordt al eens moesjie, zo op maandag. Het zal aan het weer liggen.

Naar aanleiding van het hieronder cryptisch omschreven feest, gingen mijn deerne en ik gisteren eten in de Raj, Kraanlei, Gent. We zijn qua Indiër wel één en ander gewoon, en de Raj heeft ons niet teleurgesteld. Goeie bediening, gezellige (u kent dat wel, ‘authentieke’) inrichting en wat belangrijkst is: lekker en voldoende eten! Blij dat we nu ook in Gent een goeie Indiër vonden. (de andere twee die resto.be vermeldt, moeten we nog out-checken).

En aangezien gisterenavond zeer romantisch was, en wij een beetje raar, vinden wij onderstaande fotovan zorgvuldig geschikte gemorste rijst natuurlijk het toppunt van romantiek. 

… dat je eigenlijk met je hoofd deeltijds ergens anders bent. 

en dat het feest is. omdat elke verjaardag, ook anderhalf jaar, het waard is om gevierd te worden.

zeker als het de verovering van de pels betreft. want de pels was moeilijk te veroveren (en stiekem ook weer niet). daarna ging alles vanzelf. al anderhalf jaar lang.

applaus! voor mezelf! (die 2 jaar geleden dacht een hopeloos geval te zijn. en nu de perfecte man is)

Soms drukt iets of iemand u hard op de feiten. In dit geval het feit dat ik amper nog blog, wellicht omdat mijn hoofd net iets te (onnodig) vol zit met andere zaken… Terwijl het leven eigenlijk een feest moet zijn.

Ik moet wel méér bloggen, want blijkbaar krijg ik massaal veel SPAM binnen als ik dat niet doe… (vreemd toch).