J-World

Intussen is het een week geleden dat ik nog geblogd heb. Ik vind dat ik het lang heb volgehouden, elke dag iets posten. Maar blijkbaar is bloggen iets als joggen: als je 1 keer overslaat, wordt de drempel om te herbeginnen telkens hoger. En ook: je slaat het al snel over als je met andere dingen druk in de weer bent. Het is immers een zeer drukke week geweest, vooral in mijn eigen hoofd. (Ik neem aan dat andere mensen zich in een vergelijkbare situatie bevinden: behoorlijk wat werk, niet altijd even efficiënt, veranderingen in het privé-leven, veel impulsen, wat twijfel hier en daar, …) Maar nu is het zaterdag, en heb ik dus even tijd om tot rust te komen.

Er is niks zo heerlijkals zaterdagochtend langzaam wakker te worden, je slapend lief aan te kijken en wakker te maken (omdat ze anders opschrikt van de wekker), suf van de slaap te ontbijten en kleren aan te trekken, en nog half slapend de stad Gent door te slenteren en wat favoriete winkels binnen te stappen: de Bilbo alwaar ik deze week nog het héérlijke 100% New Wave gekocht heb (een blij weerzien met Billy Idol, Jukebox Babe, Dreiklangdimension, Are friends electric?, … allemaal songs die ik van horen ken, maar niet in mijn collectie zitten heb. om van alle nog onontgonnen nummers nog te zwijgen) maar vandaag toch maar The Bronx en ander lekkers laten liggen heb (onder het motto: leve het downloaden!) en ook wat schoenenwinkels (zoals de Sacha’s) (ik ben namelijk, de lente komt eraan, op zoek naar nieuwe schoenen. en wie mij kent weet dat dat een hemeltergende opdracht kan worden. wat zijn namelijk de ideale schoenen voor een zogoedals 27-jarige man die tegelijkertijd hip, sportief, intellectueel en serieus wil zijn?) alsook Het Paard van Troje.

En eens te meer heb ik niet kunnen weerstaan aan de lokroep van boeken. (Het principe van ‘tijd kopen’, u kent het wel. ik heb het u immers vroeger al uitgelegd.) Nieuwe aanwinsten: Een bed van schuim, van Oscar van den Boogaard en De Eenzaamheid van de Priemgetallen van Paolo Giordano. 

Wat nog zo heerlijk is aan deze zaterdag: Het is weer koers op TV. Mijn vriend Michel Wuyts geeft weer commentaar, ook José De Cauwer (beetje eten, beetje drinken) is weer van de partij, en ik kan dus gerust in slaap vallen, tot het moment dat mijn held André Meganck weer een tijdsopname doorgeeft. Vanavond nog frieten eten en quizen, en zo zal deze zaterdag één van de eerste zaterdagen zijn dit jaar die in alle rust en kalmte, om niet te zeggen ‘perfectie’ zal voorbijglijden.

Over andere bedenkingen en belevenissen de afgelopen week, hou ik u later wel op de hoogte.

Er gaat niks boven een goeie bike-partij in regen, wind en… modder!

indien u vandaag echt niks te doen hebt, kan u altijd stemmem op Europa s meest sexy veggie:
http://www.peta.org.uk/feat/europessexiestvegetarian2009/default.aspx

De eerste stap in de voorbereiding van project H is niet letten op de voeding, trainen op lange afstanden en interval en weerstand (wat men eigenlijk voor mountainbiken moet doen), maar SQUASHEN. Deels vanuit naastenliefde, deels vanuit een nood aan zelfvertrouwen.

Ik ga namelijk vanaf nieuwjaar wekelijks squashen met… mijn vader! De man nadert intussen de 60, heeft al jaren niet echt meer gesport (op duiven letten is immers geen echte sport), en kan dus net als ik wat beweging gebruiken. En uiteraard ben ik nog nét dynamisch en atletisch genoeg om hem in wedstrijdjes de baas te kunnen. Al werd het deze week al 9-6, 9-5 en wordt hij elke week beter en ik niet.

Dus binnenkort verlies ik. En word ik gans ongelukkig. Daarom wordt er een tandje bijgestoken: we gaan meer trainen. Jawel! Te beginnen met de eerste manche van ‘De ronde van het Waasland’, nu zondag. (tis eens iets anders dan de wolf van het waasland, al is het allicht even levensbedreigend voor mij, na maanden niet biken).

Als u zich een kritische en intelligente lezer acht, kunt u bij het lezen van De Gedachte van David Van Reybrouck in De Morgen vandaag, twee gevoelens krijgen. Het eerste is ‘ha, dit denk ik ook al een tijdje’, het tweede ‘shit, hij heeft gelijk’ waarbij Van Reybrouck ons een spiegel voorhoudt.

 Zijn stuk gaat over hoe de ‘bullshit’ van het entertainment-nieuws (genre: schaamhaar van Madonna, perikelen van Britney en aanverwanten) het serieuze nieuws (genre: het overlijden van Alison Des Forges, rellen tegen de politiek van Sarkozy op de Franse Antillen). Ik verwijs u bij deze door naar de volledige tekst, Kortwieken, dat schaamhaar van Madonna, maar wil u toch enkele quotes gunnen, om u warm te maken:

Reclame is soms meer onthullend dan onderzoeksjournalistiek. Genot lijkt hier wel een mensenrecht geworden, dacht ik, comfort een basisbehoefte. Het leven bij ons: een ultieme luxe-editie. Ongemerkt zijn we tot de grootste hedonisten van de planeet gaan behoren. Tezelfdertijd lijken we ons niet eens bewust van die decadentie.

 Ik begon stilaan te begrijpen waarom die radicale moslims ons verderfelijk vinden: wij zijn gewoon verdorven. 

In plaats van de lezer te informeren over wat er speelt, laat men het de lezer zelf zeggen. … Web 2.0 heet dat. Ik vind het toch meer nul dan twee. User-generated content. Jaja, user-generated nonsense meestentijds en die stijl nemen redacties inmiddels over als de norm.

De media beginnen wat dat betreft steeds meer op politieke partijen te gelijken: instellingen die niet langer met gezag en zelfvertrouwen een visie uitstralen, maar die vooral een zo groot mogelijk publiek willen behagen en dus bereid zijn om veel, heel veel water in hun wijn te doen.

Een set oortjes om aan te sluiten op de media-player van uw pda, om de ergste treintoestanden te vermijden:

• snurkende vrouwen
• jeugdige johnny’s en marina’s die in het Westvlaams vertellen over goe spannend gun weekend wel was en over gun favoriete voetbalclub, Zulte-Wahehèm
• Spanjaarden die in horden van Brussel naar Gent reizen, god weet waarom

Daarnaast laat deze techniek u ook toe om u inwendig af te reageren met dank aan de woede van The Bronx en in alle rust en stilte een krant te lezen of te werken. Een aanrader!

De vraag die mij vandaag bezighield: 

• Ben ik een generalist en geen specialist? Heb ik daarom zo een makkelijk afgeleide geest die constant nieuwe impulsen zoekt? En is het internet daar een dankbaar hulpmiddel voor? OF
• Heeft het al 10 jaar actief zijn op internet mijn hoofd zo beïnvloed dat ik constant een nood aan impulsen heb zodat ik mij niet meer goed genoeg kan focussen op bepaalde zaken?