Archive for November, 2008
Paul Baeten Gronda - Nemen wij nu samen afscheid van de liefde
Intussen heeft deze blog al zoveel bezoekers die hier via de termen ”paul baeten gronda + recensie” terecht gekomen zijn, dat ik mij immens schuldig begin te voelen dat ik nog steeds geen recensie geschreven heb. (Tenzij die Paul Baeten Gronda de hele tijd zelf het internet zit af te speuren naar recensies van zijn boek.)
Bij deze wordt daar dus alvast aan verholpen.
Ik val meteen met de deur in huis: P. B. Gronda (de hele naam de hele tijd schrijven wordt op den duur te vermoeiend) doet mij enorm veel aan Herman Brusselmans denken. Zowel qua roman-opzet (een jongeman die ronddwaalt, diepe gedachten heeft, rare en minder rare mensen ontmoet, een mysterieuze en wonderbaarlijke geliefde heeft, zijn vrienden opzoekt en nogal nuchter van aard is) als qua stijl (de ultieme mix van down-to-earth, humoristisch en poëtisch) (de vorige haakjes slaan vooral op Herman Brusselmans, jeugdidool van mij) komt P.B. Gronda in de buurt van de meester. Is dat nu een kritiek van mijnentwege? Absoluut niet, integendeel (zie ook de vorige haakjes). Het verhaal leest vlot, begint vooral zeer intrigerend met een brief aan Staf (zijn vader), en met een openingszin als een klok: ”Alles is porno geworden, Staf.” Radio-1-sgewijze was ik meteen mee. Vervolgens begint het boek bij ”eergisteren” ten opzichte van het brief-moment en speelt zich, naast het ronddolen en het hebben van diepe en minder diepe gedachten (onder andere over tetten, of wat dacht u), een soort familie-dynamiek/-tragiek af aan een vaart die ervoor zorgt dat u zonder stoppen doorleest tot de laatste pagina’’s. Dat doorlezen heeft allicht ook met de stijl te maken, want hoewel het soms nonchalant lijkt, is voor de fijnproever (niet dat ik dat per se ben - of tenminste niet de hele tijd) duidelijk dat er hard aan de zinnen gewerkt is.
Aangevuld met een opvallende kop (kaal, bril, …), een ietwat dissonante maar geslaagde cover (een revolver op de voorpagina) en een sprekende titel levert dit dus een zeer geslaagd debuut op. Of het de irrationele euforie van Yves Desmedt van De Morgen (waarvoor ook P.B.G. schrijft, al dan niet toevallig) verklaart, da’’s een andere zaak. Doch oordeelt u vooral zelf!