J-World

Het kippenvelmoment van de dag komt vandaag van het tweedeklasse-forum (tegenwoordig ”exqileague-forum” genaamd). Een tekst van een Nederlander, Tom Bodde (check de site), over de Bosuil, het oude, maar legendarische stadion van mijn geliefde Antwerp FC. Om kippenvel van te krijgen, zo schoon.

Ode aan The Great Old
The Great Old stond al jaren hoog op mijn wensenlijstje. Reeds twee keer struinde ik over de vervallen tribunes van het legendarische stadion van de oudste club van België, opgericht in 1880 onder de naam Antwerp Football, Cricket and Lawn Tennis Club. De infrastructuur is hier nog van weleer, maar van ongekende schoonheid. Gebouwd naar Engelse stijl ademt dit nostalgische stadion alleen maar voetbal uit. Royal Antwerp FC speelt al meer dan tachtig jaar op Den Bosuil, iets ten noorden van de stad gelegen in het plaatsje Deurne.
Vanaf de buitenkant lijkt het hoofdgebouw op een antiek herenhuis met verrotte kozijnen en afbladderende verf. Dit gebouw en de overdekte hoofdtribune stammen nog uit 1923. In de verbrokkelde muur die ruim om het stadion is gebouwd, zie je nog de contouren van waar eens de loketten hebben gezeten, en de majestueuze oprijlaan naar de hoofdtribune is bezaaid met kuilen, maar straalt in alles de grandeur uit van een grote club. Tegenover de hoofdtribune staat een gigantische halfoverdekte tribune met houten banken. Hier heeft de tijd werkelijk stilgestaan. Van toiletten is geen sprake en van bijvoorbeeld eetgelegenheden evenmin. Een penetrante urinegeur beheerst de hele tribune en van fatsoenlijk zitten of staan kan nauwelijks sprake zijn. Echt een stadion voor mij dus! Als liefhebber van antieke tribunes, nostalgie en heroïek van vervlogen tijden, moest ik hier wel op het juiste adres zijn. Maar telkens als ik een bezoek aan deze roemrijke club wilde brengen, kwam er iets tussen. Of Antwerp speelde een uitwedstrijd of de match werd verplaatst en vervolgens werd er zelfs gedegradeerd. Toch moest ik een bezoek brengen aan De Hel van Deurne, vóór die helemaal ten onder zou gaan aan het geweld van het grote geld. Want van de topclub van weleer was weinig meer over. Royal Antwerp FC was inmiddels afgezakt naar de anonimiteit van de Tweede Klasse en niets deed nog vermoeden dat The Great Old veertien jaar eerder op Wembley om de finale van de Europacup II had gespeeld. Een andere bedreiging lag eveneens op de loer, want al jaren waren er ambitieuze plannen het stadion grondig te moderniseren, wat het traditierijke bouwwerk zou maken tot een eenheidsworst. Bovendien werd er in de gemeenteraad aangedrongen op de verkoop van het stadion. Er was dus haast geboden. Min of meer toevallig stuitte ik op de match tussen de nummers twee en drie van de competitie, RAFC en Yellow Red KV Mechelen, een andere gevallen roemrijke club. Meer heroïek van vervlogen tijden kan je in deze ambiance niet wensen. Eenmaal beland op de website van RAFC kreeg ik echter de schrik van mijn leven. De oudste club van België brak op dat moment namelijk elk toeschouwerrecord. Op zaterdagavond 10 maart 2007 verwachtte men 14.000 belangstellenden in de Hel voor deze derby én topper uit de Tweede Klasse. Daarmee zou de wedstrijd uitverkocht zijn. Het beloofde dé wedstrijd te worden van de terugronde. Voor de twee clubs waren de belangen immens. Winst of verlies zou voor beide een hemelsbreed verschil betekenen tussen rechtstreekse promotie of nacompetitie. Die belangen zouden natuurlijk garant staan voor gensters en vuurwerk. Ik moest dus een list verzinnen om niet wéér achter het Antwerpse net te vissen. Een mailtje naar de voorzitter van de supportersvereniging bleek voldoende. Hij was vereerd met mijn interesse, beloofde mij een kaart en verzocht me hem te bellen op ongeveer anderhalf uur voor de aftrap, zodat we elkaar konden ontmoeten.
De reis naar Antwerpen verliep voorspoedig. Het was de eerste voorjaarsdag van het jaar en bij aankomst posteerde ik mij dan ook lekker in het zonnetje. Er was niets veranderd sinds mijn laatste bezoek aan de lege tribunes, op weg naar een andere derby: KAA Gent - Club Brugge in februari 2004. Om 18.30 uur melde ik mij op het opgegeven telefoonnummer. Een bijzonder vriendelijke stem dirigeerde mij naar de ingang van Tribune 3, een nieuwe tribune achter het doel, van waaruit ik de mooiste sfeerfoto’’s van de bejaarde tribunes zou kunnen maken. Ik bleek echter aan de verkeerde poort te staan, waarop de sympathieke voorzitter mij tegemoet kwam lopen. Hij stelde zich voor, gaf me mijn ticket en begeleidde me naar de ingang van de tribune. Ik mocht gratis naar binnen!
Onder indruk van deze gastvrije geste, betrad ik de tribune. De stemming onder de zware Antwerp-aanhang was direct al voortreffelijk en ik ging er maar eens goed voor zitten. Ik kocht een kop koffie en smulde van het prachtige uitzicht op het vervallen onderkomen. De tand des tijds was hier overal te herkennen. Het asbestdak van de hoofdtribune had door stormschade meerdere oneffenheden opgelopen en de in 1923 gestorte betonnen ondergrond was al behoorlijk aan het rotten. Het enige minpunt was de afschuwelijke tribune met achter geblindeerde ramen verstopte businessloges die als een lelijke nieuwbouwflat het andere doel omsloot. Vroeger stonden achter beide doelen grote staantribunes, maar doordat de stad Antwerpen in de jaren ”80 en ”90 het stadion om veiligheidsredenen enkele malen heeft laten sluiten, zijn die gesloopt en is deze kille hypermoderne tribune gebouwd. Een schril contrast met het warme antiek aan de lange zijdes. Er liep bovendien een bijzonder irritante lichtreclame overheen die geïnstalleerd was vlak boven het doel, waardoor deze telkens je aandacht afleidde en aan het einde van de match gewoon pijn deed aan je ogen.
Royal Antwerp FC maakte mijn hoop op een avondje terug in de tijd echter volledig waar. Tijdens het oplezen van de opstellingen liep een harmonieorkest onder begeleiding van dragers met verkleurde clubvaandels over het veld. Géén commerciële Eye of the tiger of Simply the best bij binnenkomst van de spelers. Uit de verrotte speakers aan het dak van de tribune klonk krakend en in mono het stokoude clublied Rood en Wit dat uit 13.000 kelen hartstochtelijk werd meegebruld. En al stonden er tien cheerleaders op het veld, hier werden ze tenminste nog dansmeiskes genoemd. Terwijl de helden van de avond de antieke arena betraden, werden op de machtige tribune aan de lange zijde enkele schitterende fakkels ontstoken, begeleid door een oorverdovend gejuich. Dit was pas een fanatiek publiek!
De regionale topper werd een lust voor het oog. Geen moment had ik het idee te zitten kijken naar een wedstrijd uit de marge van het Belgische betaalde voetbal. 14.000 dolle fans deden de legendarische Bosuil voor de zoveelste keer in zijn bewogen geschiedenis een topavond beleven. Beide ploegen wilden voetballen en winnen. Wat kan je als kijker meer vragen in het geval van een topaffiche? Met open vizier betraden de helden het voetbalbastion. De messen waren geslepen, langs beide kanten een coach die er om bekend staat elke week te willen winnen. Allebei hadden ze hun troepen op scherp gezet. Peter Maes van KV Mechelen zon op wraak voor de 0-1 die zijn team thuis diende te slikken. Warren Joyce van RAFC wilde enkel doen waar het publiek wekelijks om vraagt: ”Warren Joyce, take us home… to the place we belong…” Het werden negentig boeiende minuten vol scherpe duels, snedige tackles, technische hoogstandjes, heftige emoties en imposante gezangen. In veel opzichten had ik telkens het gevoel bij een wedstrijd in de Engelse First Division aanwezig te zijn. De supporters zongen Engelse voetballiederen in plaats van de geijkte hoempapasongs die gebruikelijk zijn in de Lage Landen. Tientallen Engelse vlaggen sierden de hekken langs het veld, maar ook de oude hoofdtribune en het fascinerende vechtvoetbal deden je vermoeden aan de andere kant van Het Kanaal te zijn beland. In een waanzinnig hoog tempo werd er voor elke meter gestreden. Zelden bleef een wedstrijd negentig minuten lang zo boeiend en spectaculair. De sfeer was gedurende de gehele match magistraal. Er werd hartstochtelijk gezongen, geklapt en gefloten. De Hel van Deurne deed zijn naam echt eer aan, want zowel de arbiter als de tegenstanders hadden het moeilijk in deze hectische en intimiderende ambiance overeind te blijven. Ook de duizend meegereisde aanhangers uit Mechelen gaven er blijk van dat het hier ging om een beladen derby. Ze zongen zich de gehele wedstrijd de longen uit het lijf en meermaals vlogen er Bengaalse fakkels vanuit het gastenvak het veld op.
In de eerste helft had The Great Old het beste van het spel, al leverde het aantrekkelijke voetbal maar één uitgespeelde kans op. Na de thee was Mechelen de bovenliggende partij, maar was het toch Antwerp dat in de 59e minuut de 1-0 scoorde. Het gejuich op de tribunes was intens en ongekend luidruchtig. De betonnen ondergrond van de tribune trilde op het ritme van het springen van de fans. Ik knipte een half fotorolletje vol van de juichende spelers en supporters. Daarna was het nog een half uur ongelofelijk spannend. KV Mechelen ging driftig op zoek naar de gelijkmaker en Royal Antwerp FC kwam er nauwelijks nog aan te pas. Het publiek beet zich de nagels van de vingers en bleef de laatste tien minuten gespannen staan op de oude banken. Als één blok stonden de 13.000 Antwerpse fans achter hun helden en bij het laatste fluitsignaal ontplofte De Bosuil. De vreugdedans werd ingezet en de gezangen over rood en wit hielden nog tot diep in de avond aan. Oude glorie herleefde op deze gedenkwaardige avond in Deurne. Royal Antwerp FC had mijn hart gestolen.
Eens zullen moderne betonnen gevaartes aan de lange zijdes van deze legendarische grasmat gaan verrijzen, maar deze schitterende avond vol spanning, spektakel en nostalgie bij The Great Old pakken ze mij nooit meer af!
Op de terugreis zong ik als rasechte fan van RAFC uit volle borst nog één keer den Antwerpse zegemarsch: Rood en Wit: Liefdevolle kleuren Gij brengt de vijand steeds ten val En wat er ook moge gebeuren Ons mannekens staan altijd pal; Rood en Wit; laat het ons herhalen Gij zult vandaag weer zegepralen En zingt, ja, zingt nu allen mee Rood en Wit, R. A. F. C. 

Check youtube voor enkele schone versies van het clublied.