J-World

Het komt dichterbij nu. Nog een dag of negen. En dan zijn wij weg. Naar Tanzania! 22 dagen rondtrekken (in groep!) in het Oost-Afrikaanse land, bergen, lokale bevolking en eten, wandelen, cultuurshocks en Afrikaans geduld, inclusief de hopelijk eeuwige glimlach en vriendelijkheid, wilde beesten en vroeg opstaan (helaas ook gevaarlijkere wilde beesten als muskieten), en finaal witte stranden en blauwe oceaan (zanzibar! snorkelen? niksdoen!).

Benieuwd wat ik het geweldigst zal vinden. En of ik de groep overleef / de groep mij (maar dat zal wel).

En wat ik het eerste zal missen in die weken: de rust van mijn zetel, de familie, communicatie, het werk (right), het iets gematigdere klimaat, gewoon op café gaan, internet, frieten van Frituur Tenderly, een bad/bed, …. dat zal wel blijken, in september. Pre-reis-spanning alom!

Afgelopen weekend for old times sake nog eens een dagje Brussel verorberd.

Impressies:

Een dermate heet moment...

Koning Voetbal, een Afrikaanse god als een ander

Bruksel Live

Skatepark

en liggend in het park, na het interview met Brussel FM. Helaas voor u niet meer te herbeluisteren online.

Een post enkel voor de echte liefhebbers… die het ongetwijfeld een stuk beter dan ikzelf zullen doen (wegens het toch niet allemaal zo heel goed volgen. en allicht ook geen goed tactisch inzicht). mijn megascore ploegen. meervoud inderdaad, ik kon niet goed kiezen. in tegenstelling tot de naamkeuze: leve het westvlaams.

Ik zag onlangs de (basketbal-)film Coach Carter (een mens moet iets doen met zijn vrije tijd, nietwaar?) en daarin kwam devolgende quote voor:

Our deepest fear is not that we are inadequate. Our deepest fear is that we are powerful beyond measure. It is our light, not our darkness that most frightens us.

Sindsdien spookt deze gedachte door mijn hoofd. Ik raak er maar niet uit of het klopt of niet. Bij mij lijkt het op het eerste zicht immers vaak wel zo, dat ik vrees voor de mislukking. Al schuilt er diep in mij zeker ook iemand die vindt dat hij alles kan - als hij het maar probeert. En zou daar dan de clou zitten? Misschien is het wel zo dat ik of men of jij of hij bang is voor wat er zou gebeuren als iets waar je van droomt ook écht gebeurt. Met andere woorden, dat acties ook hun gevolg hebben.

Het is natuurlijk wel heel handig om uw faalangst uit te leggen als ‘ik ben niet bang om te mislukken, maar bang om te lukken’.

Sinds kort zijn wij weer onderweg met inbegrip van een koptelefoon voor de smartphone, zodat wij onderweg van muziekjes allerhande kunnen genieten. De artiest die het afgelopen jaar het meest passeerde is allicht Bill Callahan. Geheel onbekend voor de meesten onder u allicht (tenzij u zijn alter ego SMOG beter kent), en dat is in wezen een schande. De muziek is namelijk overheerlijk om bij weg te dromen en de emoties en de diepe stem tot in de diepte te laten doordringen… Check het vooral out!

Heerlijk, dat uitzicht vanuit mijn bureau deze weken :

Zucht.

Het is intussen quasi een maand geleden dat ik hier nog iets schreef. Dat betekent niet dat er niks is om over te schrijven (met allerhande over politiek, wereldrampen, voetbal, grote internationale congressen, bezoeken aan vreemde bedrijven, humor, feesten, foute foto’s, deelname aan een wereldrecord, spelletjes, meningen, muziek, nakend avontuur en diens meer kan ik u vast wel boeien) maar dat ik er blijkbaar gewoon niet meer toe kom. Het cliché “ik heb zoiets van ‘druk druk druk’” is de afgelopen tijd blijkbaar ook op mezelf van toepassing geweest, en dan is één van de dingen die sneuvelt blijkbaar het bloggen (ook omdat er ’s avonds altijd wel voetbal of enigerlei activiteit op het programma stond).

De vraag is nu - dit ding bestaat bijna 2 jaar - of ik het abonnement voor de blog nog verleng of niet. IS het nog de moeite om te betalen, of kan ik mijn lekker goedkope leven niet beter gewoon terug kwijt op een gratis alternatief…

Ofwel zit er een heel snood plan achter (leve de verrotting), ofwel is het toch wel zeer pijnlijk voor de verzamelde boskabouters genaamd ‘Flaminanganten’ of Vlaams-nationalisten dat ze weldra zullen worden geregeerd door hun grootste vijand: de Waal.

Deze en andere vruchtbare gedachten overvielen mij vanochtend, 6u. Typische zaterdagmorgen na een drukke werkweek. De geest krijgt weer ademruimte, en met dank aan het bioritme wordt het lijf dan ook maar wakkergehouden met inzichten allerlei. Joy.

Zowat 10 jaar geleden spendeerde ik mijn laatste schooldagen in het beroemde hemaco in Dendermonde (waarvan ik er een aantal in het studielokaal heb doorgebracht, maar dat is een ander verhaal). Op dat moment had ik er 6 jaar ‘college’ opzitten in de ’stad van het Paard’. Op een of andere manier heb ik toen in mei de beroemde Ros Beiaard-ommegang gemist (eerlijk: ik weet echt niet waar ik 10 jaar geleden was).

Blijkbaar is mijn dendermonde-gevoel in die zes jaar middelbaar, en de tien jaar die erop volgde, toch gegroeid en aanwezig gebleven. Want hoewel ik een rustige zondag wel op prijs gesteld zou hebben, klonk in mijn hoofd het oh zo bekende RosBeiaard-lied al enkele dagen, en was er ergens toch een drang in mij om samen met de ‘dendermondenaren’ trots en massahysterisch te gaan wezen om een traditie die al eeuwen meegaat (600 jaar). En dus mijn afwezigheid van 10 jaar geleden goed te maken door DMD te verblijden met mijn aanwezigheid. Wij dus goedgemutst de trein op deze namiddag, en klaar om weer, wind en mensenmassa’s te trotseren voor de Dendermondse trots.

Wat volgde was niet, zoals in de goede oude dagen, een festijn van bier en idioterie (daar zorgen intussen andere generaties voor, heb ik gemerkt), maar een rustig wachten, wachten, wachten, een praalstoet aanschouwen (over een legende die ik blijkbaar toch niet zo goed ken) en een redelijke climax, toen na enkele uren het enige echte Ros Beiaard (met zijn 4 ridders die toch al enige tekenen van vermoeidheid vertoonden - ge zou voor minder) begeleid door zijn fanfare voorbijtrok. Joepie!

(en dan snel naar huis in Gent - een echte deirremonneneir zal ik wel nooit worden)

Ik ben een goeie maand geleden 28 geworden… op zich geen ramp, maar blijkbaar toch een teken dat ik ouder word, en dat zich dat meer en meer laat voelen.
Zo kunnen de zomerfestivals mij voor het eerst sinds mijn 14e niet meer boeien (al heb ik wel spijt van het missen van QOTSA en eels), is mijn linkse reflex bij verkiezingen aan het afbotten en blijk ik na een serieuze inspanning meer en meer platte rust nodig te hebben…
Dat wordt dus bang uitkijken naar het dertig worden. En hopen dat de slijtage zich niet te hard doorzet. Joy!
(en zal ik mij troosten met de gedachte dat er andere dingen voor in de plaats komen. Huisje kindje kindje, anyone?)