J-World

al een paar dagen zit er - zonder echt aanwijsbare reden - een stokoude, maar oh zo goeie song in mijn hoofd. het is eens iets anders dan alors on danse.

ideaal om ook uw zomerfrisse avond mee op te vrolijken. en de komende weken op onverwachte momenten vanuit uw onderbewuste op te borrelen en mee te fluiten/neuriën.

Sinds kort zijn wij weer onderweg met inbegrip van een koptelefoon voor de smartphone, zodat wij onderweg van muziekjes allerhande kunnen genieten. De artiest die het afgelopen jaar het meest passeerde is allicht Bill Callahan. Geheel onbekend voor de meesten onder u allicht (tenzij u zijn alter ego SMOG beter kent), en dat is in wezen een schande. De muziek is namelijk overheerlijk om bij weg te dromen en de emoties en de diepe stem tot in de diepte te laten doordringen… Check het vooral out!

vandaag zat ik in de file. en luisterde ik naar Studio Kortrijk. en hoorde ik plots een überbritse gitaarsingle, enkele jaren oud, die ik letterlijk kon meezingen. het enige wat mij ontsnapte waren titel en uitvoerder van het lekkere deuntje.

met dank aan tinternet, bleek het om, jawel, Banquet van Bloc Party te gaan. ik heb het niet voor BP, maar toen ze nog ‘gewone’ en pretentieloze muziek maakten, waren ze toch zeer te pruimen.

Zoals ik het deze week ergens in een krant/tijdschrift las: Als de wereld rechtvaardig was, was deze man een superster. Of had hij op z’n minst al enkele wereldhits geschreven. En ik ga er morgen naar kijken in de mooiste zaal van België, het Koninklijk Circus. Alwaar Tom McRae ongetwijfeld tot zijn immerste recht zal komen. En ik hoop te kunnen genieten. Op m’n eentje. (inderdaad, het is lang geleden dat ik dat nog deed. en het is niet dat u niet welkom bent. maar goed, op woensdagavond is dat allemaal niet zo evident zeker?) Met dank aan het meisje dat mij met een ticket op overschot over de streep trok.

Al lang ergens op de mpdriespeler (wegens aangekondigd als een der hypes van 2010) maar pas deze week ontdekt: Band of Skulls. Ware hipsters onder u kennen de kruising tussen White Stripes, The XX, The Kills en een streepje ouwe Radiohead dus wellicht al lang, anderen kunnen ze bij deze ontdekken.

Check enerzijds de UTube hieronder, en anderzijds de stubru-sessies. Definitely iets voor Pukkelpop, me dunkt.

Overmorgen mag ik, samen met de gulle schenkster, die tevens mijn geweldige Lief is, naar Raymond Van het Groenewoud in NTGent. En daar kijk ik al een tijdje naar uit. Het is een aantal jaren geleden dat ik de Man (god niet) zag, toen hij nog van 2u ’s nachts tot 7u30 speelde bij Sint-Jacobs op de Gentse feesten, maar hij is een hele tijd een held. En wel omdat hij, net als zoveel van mijn muzikale helden, de hard-soft dynamics beheerst: van stevige rock ‘n roll over humor tot intimistische liefdesliedjes, gekruid met een stevige portie ‘ik doe mijn goesting’. meer moet dat voor mij niet zijn. bij deze alvast een persoonlijke top 3.

Weg met Amerika (een heerlijke aanklacht - clear my channel)

Cha cha cha (leve de veelzijdigheid - en check out, dat spelplezier!)

Keinijg (de liefde. de simpelheid. fantastisch)

Helaas geen joetoeb. Wel een klein stukje op last.fm. (tenzij u via yahoo (inschrijvend) volledig kan luisteren) (en via freerecordshop.be kan je naar nog een ander stukje luisteren). Of zing het zelf!

Het is weer de tijd van het jaar. Heden ten dage in mijn mailbox, een uitnodiging van Pukkelpop om het verlanglijstje in te vullen. Lang moeten (en kunnen) wij daar niet over nadenken:

1. eels (touren die nog? en passen die wel nog in de marquee?)
2. Bill Callahan (graag revanche voor het halfgemiste optreden in de te hete te volle tent vorig jaar)
3. The Queens of the Stone Age (geen slome Foo Fighters, geen gehypete en experimentele Them Crooked Vultures, maar rechttoe, rechtaan rokkenrol)
4. The Strokes (as far as i know zijn ze sinds februari terug in een studio gesignaleerd - dat de band van de vroege noughties nu ook de band van de vroege tienerjaren mag worden)
5. Goose (ook aant opnemen dacht ik - altijd goed voor een feestje) (al wordt het nooit nog zo goed als toen ze nog onbekend in de kleine spiegeltent iedereen anders naar huis speelden)

En omdat het een jubileumeditie is, graag volgende groepen die ooit op PP stonden: Front 242, Rage against the machine, Radiohead, Beastie boys en The White Stripes. (en dat gewoon omdat nirvana en the ramones dood zijn).

Omdat het u binnen dit en 24 uur ook ferm de kloten zal uithangen, ambeteer ik er u graag ook mee. Mijn favoriete liefdesgerelateerde muziek. Omdat ik zo van u hou. Of helemaal niet. (nvdr: ik kan er ook niet aan doen dat het bijna allemaal down’ers zijn; de up’ers kent u zelf namelijk ook, en het heeft niks met mijn huidige gemoedstoestand te maken. for the record)

Fase 1: the prequel

Omdat het leven pijn doet, en het regent als het niet sneeuwt. En niemand zegt dat verliefdheid fijn moet zijn. Eerst meneer Tom Waits - I hope that i don’t fall in love with you (aternatieve versie?) waar de blue toch nog enigszins positief lijkt. Vervolgens uiteraard de zwarte diepe angst, the blindness that touches perfection, but hurts just like anything else: Isolation - Joy Division. Om daarna uit te komen bij de twisted turns en de “Odi et amo. Quare id faciam, fortasse requeris. Nescio. Sed fieri sentio et excrucior”: A moment of clarity van Therapy? Leve het pijnlijke verlangen. (en ik kan ook niet doen aan de ietwat vreemde utube-clip)

Fase 2: de hoofdbrok (waar u voor mijn part ook allerlei vrolijke dingen mag bij verzinnen)

Gesteld dat we fase 1 overleven, breekt er een periode van vreugde aan. Ik mag hopen voor u ook de hoofdbrok. Waarover ik kort kan zijn. Topniveau: link 1, link 2, link3 en vooral link 4 (effectief the perfect love song. doch negeer de silly clip).

Fase 3: Crash & Burn

Ofwel doe ik iets fout (zoals obsessief zijn - Bukowski), ofwel zij (grijns) ofwel alletwee/niemand, de duistere versie (and then love will tear us apart, jawel)

Fase 4: move on!

Er zijn uiteraard klassiekers (Cake!) en bijna-klassiekers (Beck’s Everybody’s gotta learn sometimes) om de pil te slikken. En daarna zijn er de berusters (Pace) die soms zelfs hoop geven (Rags’n run).

Geen fase, maar elke dag aan de orde: Girls! (van de Beastie Boys. Met FOUTE self-made (niet door mij!) video)

Waar is den tijd? Waar is de rock’n roll? hoort men de welbekende Fixkes, immer terend op nostalgische gevoelens en hoe het vroeger beter was, heden ten dage zingen. Het ene heeft wellicht niks met het andere te maken, maar toen ik vanmorgen op het stationsperron (uitzicht : zie hieronder) stond, schoot mij plots te binnen dat ik vroeger (waar is den tijd, inderdaad) Zero van de Smashing Pumpkins een fantastisch nummer vond. Al was het maar om mezelf te wentelen in zelfmedelijden, te genieten van snedige gitaren, kijken naar lelijke mensen en het übercoole ‘Wanna go for a ride?’ (alsook: god is empty, just like me) in mijn tienerjaren. Met dank aan youtube kan een mens dat tegenwoordig (waar is den tijd?) allemaal instant herbeleven. Behalve dan de geweldige puberpijn. Die is weg. Want intussen blaak ik van het zelfvertrouwen. En heeft zelfs mijn blog (ja, dit ding hier) een eigen facebook-fanpage (massa’s fans, ik geef het toe. waar wacht u op?) en waag ik het erop mijn ietwat swingende (uit de pan, indeed) gewicht met u te delen, tegelijk met de ambitie daar een dalende curve van te maken tegen  begin april, maar daar leest u binnenkort meer over. Right on.

En nu is het wachten op de val. U kent dat wel, van die hoogmoed. Al kan ik op dat moment uiteraard weer genieten van Zero. En zo is de cirkel rond. Zoals gewoonlijk.

Muziek en tekst voor donderdagen:

Carry On - Admiral Freebee (geen youtube van gevonden, dus maar last.fm. rechtsboven op play drukken is de boodschap)

De perfecte soundtrack voor een mistroostige, koude dag waarop de week weer te lang duurt, de stilte weer te luid is en de mensen niet al te vriendelijk, om van de gedachten in het hoofd nog maar te zwijgen.