J-World

Vers uitgelezen en goed bevonden: Tussen de aanslagen, van Aravind Adiga (die ook De Witte Tijger schreef en daar de Man Booker Prize voor kreeg).

Het boek is ‘onconventioneel’ opgebouwd. In die zin dat het uit verschillende verhalen bestaat, telkens voorafgegaan door een soort reisgids-beschrijving van een deel van de stad Kittur, waarin het verhaal zich dan vervolgens minofmeer afspeelt. Er zijn wel verbanden tussen de verschillende verhalen (al moet je goed opletten - dus gezien mijn snelle leesstijl heb ik vast wel een en ander gemist) maar ze zijn perfect op zichzelf leesbaar. Ook chronologisch zijn ze doorheen gehaspeld. Doordat er telkens iemand anders de hoofdrol speelt, krijg je wel bij ieder verhaal een ander perspectief en blijft het ook voldoende spannend/boeiend.

Samen geven de verhalen vooral een mooi en intrigerend beeld van het vreemde en verdeelde land dat India is. Mocht er niet zoveel miserie en onrechtvaardigheid zijn, een mens zou er graag eens naartoe gaan om zelf de kleuren, geuren en mensen te gaan ervaren.

En zo blijkt dat het boek toch tegelijkertijd een soort reisgids te zijn (inclusief de mooie kaft). Al is het toch vooral een boeiende roman, met een boodschap, over de (foute) gang van zaken in India (net zoals De Witte Tijger. dat ik al even goed vond).

Uitgelezen op de trein: de tweede roman van Paul Gronda. De eerste, Nemen wij dan samen afscheid van de liefde, was goed (zij het misschien niet zo goed als de hype ons wou doen geloven). Kentucky, mijn land kon dus hopelijk bijna zo goed zijn.

Voor een misantroop als mezelf is het hoofdpersonage, Karel Jemen - een oude man die vroeger rijk was en zich nu amuseert met mensen te haten (rattenkopjes), katten te vermoorden, de benen van jonge meisjes te likken en de  buitenwereld te mijden, een bron van vermaak geweest. Meer dan eens zat ik te grijnzen bij ’s mans gedachten en ietwat vreemde daden. En waar die hem brengen.

Was het verder hoogstaand? Dat iets minder. Vlot en goed geschreven, ja. Veel inhoud, diepgang, verhaal met vlees aan, plotwendingen, … neen. Op een goeie 150 bladzijden gebeurt er echter niet veel meer dan wat ik hierboven beschreef, en is het allemaal iets te ’straight forward’ om met weerhaken in de geest of in de ziel te blijven hangen. Ik had ook het gevoel dat het boek, na een uitstekend begin, nogal flauw eindigde. Alsof het idee in het begin de startblokken uitschiet, en vervolgens meer en meer buiten adem naar de eindmeet strompelde.

Kortom: treinlectuur voor mensen met een vreemde geest, zonder meer.

Het heeft een tijdje geduurd, maar hij is uitgeraakt: Juliet, Naked, van Nick Hornby. In het Engels lezen vergt van yours truly immers een behoorlijke inspanning, gezien mijn leesstijl doorgaans ’snel en oppervlakkig’ mag genoemd worden, iets wat zich in een vreemde taal wraakt als ‘niet kunnen volgen, niet kunnen genieten’. Ik haak dan ook vaak ergens halverwege (of beter, na 50 pagina’s) af, wat in dezen gelukkig niet het geval was. Nick Hornby beheerst immers de kunst om zijn verhaallijn op te bouwen naar een behoorlijke climax (zonder dat ik u ga vertellen wat die dan wel is).

Ik las ooit (als in ‘lang geleden, toen ik nog jong was’) High Fidelity en vraag mij, na het lezen van Juliet,Naked, af hoe ik dat boek nu zou ervaren, nu ik een aantal jaren ouder en wijzer geworden ben. De thema’s zijn immers gelijkaardig (toch deels, voor iemand mij nogal kort door de bocht vindt): man, vrouw, hun relatie als uitgangspunt, iets met muziek en waar mogelijk met ‘nieuwe media’ (pods, mail, datingsites, fan-forums (of fora, zo u per se wil)) en dat alles in een vlotte stijl (oh boy. mijn excuses) en genoeg humor om het genietbaar (of beter, nog genietbaarder) te maken.

Ik zou het geen absolute topper noemen (de gesettlede getrouwde dertigers staan nog iets te ver van mijn leefwereld, om van het leven van een gedateerde popster maar te zwijgen. al vond ik High Fidelity wel ‘to the bone’ (door Engels te lezen ga je ook in het Engels denken, zeg maar)) maar ik heb er in ieder geval wel van genoten. Anders had ik het uiteraard nooit uitgelezen. En ik heb hier en daar eens nagedacht. Over het Leven, jawel. En dat kan nooit kwaad (ook al beweert men het tegendeel!).

Omdat ik nog niet genoeg boeken had: