J-World

omdat ik 29 maand geleden maar 1 enkele song kon spelen op mijn gehandicapte gitaar. de song die wel toevallig het terras op schalde in die vreemde, warme Brusselse avond. en omdat ik nog jarenlang die ene hond wil zijn. 2 versies, u kiest zelf maar welke de beste is: Crazy Tim+Tom vs. Crazy Iggy.

(ps: mijn excuses voor de vele youtubes de laatste tijd; ik kom wel weer aan het schrijven toe)

Blijkbaar staat niet alles en iedereen intussen op youtube. Anders had ik hier en nu met plezier vandaag een streepje Heideroosjes gepost. En niet zomaar een fucking streepje (wat een uitdrukking overigens), maar wel: Inside my head (you’re all dead).

Leve de donderdagen waarop het allemaal net iets minder vlot gaat! Opgedragen aan ******.

Omdat het u binnen dit en 24 uur ook ferm de kloten zal uithangen, ambeteer ik er u graag ook mee. Mijn favoriete liefdesgerelateerde muziek. Omdat ik zo van u hou. Of helemaal niet. (nvdr: ik kan er ook niet aan doen dat het bijna allemaal down’ers zijn; de up’ers kent u zelf namelijk ook, en het heeft niks met mijn huidige gemoedstoestand te maken. for the record)

Fase 1: the prequel

Omdat het leven pijn doet, en het regent als het niet sneeuwt. En niemand zegt dat verliefdheid fijn moet zijn. Eerst meneer Tom Waits - I hope that i don’t fall in love with you (aternatieve versie?) waar de blue toch nog enigszins positief lijkt. Vervolgens uiteraard de zwarte diepe angst, the blindness that touches perfection, but hurts just like anything else: Isolation - Joy Division. Om daarna uit te komen bij de twisted turns en de “Odi et amo. Quare id faciam, fortasse requeris. Nescio. Sed fieri sentio et excrucior”: A moment of clarity van Therapy? Leve het pijnlijke verlangen. (en ik kan ook niet doen aan de ietwat vreemde utube-clip)

Fase 2: de hoofdbrok (waar u voor mijn part ook allerlei vrolijke dingen mag bij verzinnen)

Gesteld dat we fase 1 overleven, breekt er een periode van vreugde aan. Ik mag hopen voor u ook de hoofdbrok. Waarover ik kort kan zijn. Topniveau: link 1, link 2, link3 en vooral link 4 (effectief the perfect love song. doch negeer de silly clip).

Fase 3: Crash & Burn

Ofwel doe ik iets fout (zoals obsessief zijn - Bukowski), ofwel zij (grijns) ofwel alletwee/niemand, de duistere versie (and then love will tear us apart, jawel)

Fase 4: move on!

Er zijn uiteraard klassiekers (Cake!) en bijna-klassiekers (Beck’s Everybody’s gotta learn sometimes) om de pil te slikken. En daarna zijn er de berusters (Pace) die soms zelfs hoop geven (Rags’n run).

Geen fase, maar elke dag aan de orde: Girls! (van de Beastie Boys. Met FOUTE self-made (niet door mij!) video)

Waar is den tijd? Waar is de rock’n roll? hoort men de welbekende Fixkes, immer terend op nostalgische gevoelens en hoe het vroeger beter was, heden ten dage zingen. Het ene heeft wellicht niks met het andere te maken, maar toen ik vanmorgen op het stationsperron (uitzicht : zie hieronder) stond, schoot mij plots te binnen dat ik vroeger (waar is den tijd, inderdaad) Zero van de Smashing Pumpkins een fantastisch nummer vond. Al was het maar om mezelf te wentelen in zelfmedelijden, te genieten van snedige gitaren, kijken naar lelijke mensen en het übercoole ‘Wanna go for a ride?’ (alsook: god is empty, just like me) in mijn tienerjaren. Met dank aan youtube kan een mens dat tegenwoordig (waar is den tijd?) allemaal instant herbeleven. Behalve dan de geweldige puberpijn. Die is weg. Want intussen blaak ik van het zelfvertrouwen. En heeft zelfs mijn blog (ja, dit ding hier) een eigen facebook-fanpage (massa’s fans, ik geef het toe. waar wacht u op?) en waag ik het erop mijn ietwat swingende (uit de pan, indeed) gewicht met u te delen, tegelijk met de ambitie daar een dalende curve van te maken tegen  begin april, maar daar leest u binnenkort meer over. Right on.

En nu is het wachten op de val. U kent dat wel, van die hoogmoed. Al kan ik op dat moment uiteraard weer genieten van Zero. En zo is de cirkel rond. Zoals gewoonlijk.

Voor E(dP):

http://www.youtube.com/watch?v=1fLQ9ATx7n8

Economie draait om schaarste. En om vraag en aanbod. Sommige zaken zijn niet altijd beschikbaar, en vergen dus enige inspanning of inzet om ze te bekomen. Gelukkig zijn ze ook dermate bevredigend dat de vraag bestendigd blijft.

In mensentaal: Frituur Tenderly op de KoningBoudewijnlaan in Gent (nabij de grote bouwput aan het StPietersStation) is niet altijd open. Maar als we erin slagen om er frieten te halen (dus niet op maandag-, dinsdag- en woensdagavond - spijtig genoeg de avonden waarop de vraag naar delicatessen ten huize J het grootst is) eindigt dat telkens in een soort orgiastische zucht na een smaakfestijn: ‘hoe heerlijk!’.

Frituur Tenderly is immers geen ‘gewone’ frituur (waarbij ik meteen wel wil duidelijk maken dat ik niks tegen een gewone frituur heb. au contraire!) waar vader en zoon met vettig haar en zonder veel conversatie staan te bakken aan een razend tempo. Neen, Frituur Tenderly doet zijn naam namelijk alle eer aan: Vol zorg en vriendelijkheid staan man en vrouw (vermoed ik) achter hun propere toog hun marchandise met veel plezier klaar te maken. Intussen voeren ze hier en daar ook koe-en-kalf-small-talk, wat zelfs een mensenschuwe asociale persoonlijkheid als ikzelf af en toe kan verdragen. En wat dan nog het belangrijkste is: het is lekker! Zeer lekker! de frieten, de stoofvleessaus, de special. Mede met dank aan het feit dat men er telkens zo vriendelijk is te vragen wat er wel en niet op burgers en aanverwanten mag.

Hét grote geheim van mijn ‘liefde’ (na zoveel mooie woorden als hierboven kan men het moeilijk anders benoemen) voor Frituur Tenderly, is echter de cheeseburger (of Bicky Cheeseburger, zo u wil). Mijn frituurplezier staat of valt immers altijd met de smaak van de cheeseburger (zou ik dan toch stiekem een Amerikaan zijn?). En het grote geheim van die cheeseburger, hoe contradictorisch dat ook moge klinken uit de mond van een quasi-anti-vegetariër, is het bladje sla. Jawel! Extra smaak! Extra knapperigheid in de smeu! Heerlijk!

En dan ga ik nu stoppen met lofbetuigingen, in de hoop dat die vriendelijke meneer van Frituur Tenderly dit ooit leest, en mij een gratis Cheeseburger cadeau doet bij mijn volgende bezoek. (Economie is tenslotte ook marktwerking en voor-wat-hoort-wat. nietwaar?)

PS: wat had ik bij deze tekst graag een foto gezet van meneer & mevrouw voor hun frituur (en broodjeszaak), maar die heb ik helaas niet.

Hoe een zaterdagmiddag ten huize Jay verloopt:

1) PC opzetten en zoeken naar PS2-spelletjes die even cool zijn als Tony Hawk Pro Skater 4 (tips zijn en blijven welkom)

2) Op gamespot.com naar de hele historiek van de TH-games kijken en daar plots een oud, maar zeer bekend nummer horen

3) youtube op voor een nostalgietrip: Rage Against The Machine. Eerst met Guerilla Radio

4) vervolgens nog een stap terug met de gedachte aan die lelijke gele CD van RATM, Evil Empire en het geniale Bulls on Parade.

5) en dan de flashback naar de goeie ouwe tijd op de bus met de walkman, waarop de cassettes werden grijsgedraaid en mijn ietwat weerbarstig karakter werd gevormd door, naast RATM, Channel Zero, Therapy?, Beastie Boys en Afrekeningstapes. The good old days!

Vergelijk vooral de top 15 van de Eindafrekening jaren ‘90 met die van de jaren ‘00.

1. 3 DOORS DOWN kryptonite
2. TOOL schism
3. DISTURBED stupify
4. INTERPOL evil
5. WHITE STRIPES jolene
6. FOO FIGHTERS best of you
7. dEUS nothing really ends
8. U2 vertigo
9. ZORNIK believe in me
10. JANEZ DETD deep
11. FRANZ FERDINAND matinee
12. A BRAND (a) hammerhead
13. THE KOOKS naive
14. OZARK HENRY rescue
15. MILOW you don’t know

En vervolgens de jaren 90 (met dank aan andere nostalgici)

20 / K’s Choice - Believe
19 / Radiohead - Street Spirit
18 / Metallica - Nothing else matters
17 / Anouk - Nobody’s Wife
16 / Therapy? - Diane
15 / Radiohead - Paranoid Android
14 / Nirvana - Smells Like Teen Spirit
13 / Stiltskin - Inside
12 / Radiohead - Karma Police
11 / K’s Choice - Not An Addict
10 / dEUS - Little Arithmetics
9 / U2 - One
8 / The Cranberries - Zombie
7 / Smashing Pumpkins - Bullet with butterfly wings
6 / dEUS - Instant Street (op stubru draaiden ze blijkbaar een gecensureerde versie)
5 / dEUS - Via
4 / Magnapop - Lay it Down
3 / Live - I Alone
2 / The Offspring - Self Esteem
1 / dEUS - Hotellounge

Al bij al veel dEUs en daarnaast een aantal dingen die intussen ofwel bijna verdwenen zijn (Live, Magnapop, …) of absolute klassiekers zijn geworden (U2’s One haalt het wat mij betreft toch van U2’s Vertigo).

Waarna of beter waarnaast (ik surf parallel, niet serieel) ik uitkwam bij een uiterst interessant schrijven van DaMusic over de teloorgang van Studio Brussel als alternatief radiostation. Zeker lezen: hier.

Quote vanop het GreatOld-forum. Antwerp-fan zijn is plezant. Voor zolang het nog duurt.

Vandaag is het me toch wel beginnen dagen eigenlijk. Er zijn andere krachten in het spel dan alleen maar een taktisch onbekwame trainer. Zelfs een niet-voetbalkenner zou niet met die opstelling gestart zijn. Toen ik de 11 die aan de aftrap stonden zag wist ik genoeg. Een verzameling spelers zonder ook maar enige cohesie en zonder hart. Die ploeg kon gewoon niet draaien. Mij maak je ook niet wijs dat net als WJ in de tribune zit Darko geblesseerd uitvalt en, oh verrassing, Hairemans ineens gepromoveerd wordt tot spelmaker. Een rol die hij, dat zou wel heel straf geweest zijn, nog niet aan kan, en waarin hij wellicht overmand door stress verzoop als een kat in een zak. Op z’n kompanen Setti en Lambot moest hij niet rekenen: deze eigenzinnige, maar briljante voetballisten toonden bij zowat elke baltoets hun zeldzame gave en slaagden erin om fluwelen passes te versturen naar alles wat op het veld geen rood shirt droeg. Doch, Dender speelde zo machtig sterk dat onze kansen in feite allemaal klutsballen waren die toevallig in de doelmond dreigden te belanden. Het is natuurlijk ook niet gemakkelijk om vanop 2 meter een bal binnen het doelkader te krijgen, zeker niet voor mensen wier beroep profvoetballer is en die hun dagen slijten in een ondraaglijk dolce far niente. Op de bank leek Darko mij allesbehalve gekwetst en zijn desinteresse sloeg welaan ook over op mij. Geboeid aanschouwde ik de groteske farce die zich voor mij onttrok en als weer eens één van de protagonisten een actie afleverde die enkel de meest verstokte surrealisten op een voetbalveld zouden kunnen situeren, slaagde ik er meermaals niet in om me te bedwingen en mijn ludieke bijdrage te leveren aan dit fantastische spektakel middels een welgeplaatst “Kampioen zijn is plezant, olé!”. Ik zag Afrikanen die kung fu bewegingen uitvoerden boven het hoofd van hun tegenstander, een spektakulaire salto mortale ook, iemand die een één-twee probeerde uit te voeren met de cornervlag en grappige kleine mannetjes langs een witte lijn die op de meest onverwachte momenten met hun vlagje begonnen te zwaaien. Spelers werden na 13 minuten tot op het bot vernederd doordat ze zo vroeg op de match al naar de kant werden gehaald. Een groot trainer, of is het Kampführer, als Svilar weet natuurlijk ook dat dat de meest uitgelezen methode is om een ploeg op de rails te krijgen, spelers vertrouwen te schenken en de eigen expertise ten toon te spreiden. Meesterlijk!

Helaas denk ik dat de financiële middelen van de producers nu stilaan volledig opgesoupeerd zijn en dat de grande finale begonnen is. Na Moeskroen zijn wij aan de beurt. Gegarandeerd. Waarop de gelatenheid mijn wezen inpalmde en het blik Jupiler slechts een schrale troost bood. Slaapwel.

Oh. Mijn. Fucking. God.
Wat kijk ik -nu al- uit naar januari. En de AB. En Franky DSVD. En vooral: de vettige gitaren. Channel Zero. Suck my Energy.

het moment van Pukkelpop: Een bende rare kwieten die ongeveer ALLE kartonnetjes waarin ge 6 pinten kunt vervoeren hadden verzameld die beschikbaar waren op de hele mainstage-wei. Vervolgens Piet Huysentruyt spotten in de massa en hem vroegen om ‘mee te doen’. Waarna wij allen, (want aanstekelijk was het), massaal begonnen die kartonnetjes in de lucht te gooien. Een feest, voorwaar. En schoon om zien.

T-shirt van het weekend (op dat  van mezelf na natuurlijk) :