J-World

Met dank aan het nieuwe speelgoed, nieuwe experimenten onderweg. Met onder ander bovenstaande vintage kantoor-uitzicht te Brussel. Simpel als het machien alles voor u doet.

Tips voor (andere) fijne android-apps zijn bij deze welkom.

Heden ten dage eens bij een schroothandelaar langsgeweest. Mensen met enig fotografietalent zouden er zich kunnen uitleven.

En als u weet wat dit juist is…

Ook zelfdoders moeten soms kakken. Blijkbaar.

yours truly staat heden ten dage in EOS. check het zelf out op deze pagina (hint: rechtsonderaan), en probeer te begrijpen wat er staat, tussen de nuanceringen door. na VTM (over asbest) en La libre Belgique (recyclage) een nieuwe stap in mijn grote media-offensief, zij het wel een nogal vulgaire (of was het ‘vulgariserend’?).

Ik postte reeds de aankoop van Joey Bonkers, kat van beroep, aanvaller van deurlijsten, ramen en handen van hobby. En ik had op dat moment nooit kunnen raden dat ik intussen al helemaal vriendjes ging zijn met het beest. Of misschien beter, dat zij helemaal vriendjes zou worden met mij…

Ook als ze subtiel voor het TV-scherm paradeert en om aandacht smeekt terwijl ik naar het voetbal kijk.

Ik word helemaal soft.

Als men de ‘lekkerheid’ van de broodjes kan relateren aan de rij van wachtenden voor u, dan maakt broodjeszaak ‘Thérèse et Dominique’ wellicht de beste broodjes van het land, of tenminste van Brussel. Ik was vandaag immers in een avontuurlijke bui, en besloot ’s middags eens niet van het uitzicht van de Boulevard in Kuregem (that’s right, in ‘crimineel’ gebied, al heb ik daar nog nooit last van gehad) te genieten, maar op zoek te gaan naar een goed broodje buitenshuis en tegelijkertijd even van Brussel te genieten. Na enig zoekwerk (leve google!) vond ik als tip bovenvernoemde broodjeszaak, in een straat parallel aan den Avenue Louise (ook voor niet brusselaars en wel-urbanus-fans bekend uit Madammen met nen bontjas).

Op de foto ziet u een korte rij, in werkelijkheid was het een rij die tot voorbij de rechtermuur reikte. Het was dan ook pal op de middag. Doch niet getreurd, het wachten ging al bij al snel voorbij, en ik waagde mij aan een Sandwich Poulet Panée (gepaneerde kip, indeed) met, wegens slechtverstaan, gegrilde en gestoomde groenten ipv de traditionele sla en tomaat. Wat achteraf een voltreffer bleek te zijn. De kip, met saus (ik gok op tartaar al kan het ook béarnaise zijn, zo geweldig ben ik niet in smaken) en wortelen, boontjes, brocolli en meer lekkers ging immers enorm vlot binnen, gezeten in een hoekje van het ietwat arm-mediteraans aandoend interieur.

Dus als u ooit eens flaneert op de Louisalaan, en plots honger krijgt: 1 adres: Dejonckerstraat 23. Zeg dat ik het u gezegd heb.

Speciaal voor Bart, nog wat sfeerbeelden uit het leven van mezelf.

1) Wandelen in de sneeuw, bij gebrek aan taxi. En vooral bij gebrek aan initiatief bij de Waalse overheden om hun fucking wegen te strooien wanneer het sneeuwt.

2) Mijn bureau voor vandaag is RUIM (en warm) (en heeft uitzicht op de sneeuw ipv de vuile straat).

Het is zeer bevreemdend om op wat ongeveer de koudste dag van het jaar lijkt, iemand om 6u ’s ochtends in t-shirt en korte broek te zien rondlopen in Gent-Sint-Pieters.

En de trein is altijd een beetje reizen. Groot was mijn verbazing toen na een halfuur rijden de aankomst in Verviers werd aangekondigd.

Helaas bleek het toch gewoon Brussel-Zuid te zijn. Waarna een uitermate spannende werkdag volgde.

Gisteren naar een cultureel verantwoorde activiteit geweest. Iemand van NTG was zo vriendelijk mij ook toe te laten op de voorstelling van de Sound of Music in het gelijknamige theater, met als extra: projectie van de teksten, zodat iedereen kon meezingen en allerlei leuke doe-opdrachten (’ah! bergen!’).

Ik denk niet dat ik me ooit al zo geamuseerd heb tijdens het naar een film kijken in een zaal. Niet alleen het meezingen, maar ook het luidop mogen leveren van commentaar op wat er gebeurt on screen was absoluut geweldig. En misschien voor herhaling vatbaar (al zie ik me nu niet meteen meezingen met andere films).

De drie mannelijke kussen die ik ervoor in de plaats moest ‘incasseren’, nam ik er dan ook graag bij.