J-World

Hoe kan een mens in godsnaam vermageren als hij een geweldig lief heeft dat onderstaande geweldige, maar helaas ook calorierijke, cupcakes weet te maken?

In ons heelal is het alle dagen carnaval!

Uitgelezen op de trein: de tweede roman van Paul Gronda. De eerste, Nemen wij dan samen afscheid van de liefde, was goed (zij het misschien niet zo goed als de hype ons wou doen geloven). Kentucky, mijn land kon dus hopelijk bijna zo goed zijn.

Voor een misantroop als mezelf is het hoofdpersonage, Karel Jemen - een oude man die vroeger rijk was en zich nu amuseert met mensen te haten (rattenkopjes), katten te vermoorden, de benen van jonge meisjes te likken en de  buitenwereld te mijden, een bron van vermaak geweest. Meer dan eens zat ik te grijnzen bij ’s mans gedachten en ietwat vreemde daden. En waar die hem brengen.

Was het verder hoogstaand? Dat iets minder. Vlot en goed geschreven, ja. Veel inhoud, diepgang, verhaal met vlees aan, plotwendingen, … neen. Op een goeie 150 bladzijden gebeurt er echter niet veel meer dan wat ik hierboven beschreef, en is het allemaal iets te ’straight forward’ om met weerhaken in de geest of in de ziel te blijven hangen. Ik had ook het gevoel dat het boek, na een uitstekend begin, nogal flauw eindigde. Alsof het idee in het begin de startblokken uitschiet, en vervolgens meer en meer buiten adem naar de eindmeet strompelde.

Kortom: treinlectuur voor mensen met een vreemde geest, zonder meer.

Het nieuws van de dag is dat ik voor het eerst in een nogal lange tijd een CD gekocht heb. Meer dan 1 zelfs. (Voor de geïnteresseerden: The Blackbox Revelation - ik ben fan sinds de begindagen en Raymond Van het Groenewoud - ik leefde nog niet in zijn begindagen, maar plan mijn schade stap voor stap in te halen) En samen heb ik daar 25 euro voor betaald. Ik kan mij een tijd herinneren waar ik daarvoor ongeveer 50 euro zou moeten betaald hebben. Ik zit heden ten dage met een dubbel gevoel. Mijn (en allicht ook uw) niet-CD’s kopen heeft er enerzijds namelijk voor gezorgd dat begrippen als ‘den Bilbo’ de laatste jaren niet overleefd hebben, dat de goedkope ketens zoals MM nu de prijs zetten (en misschien deels ook helaas het aanbod. The Drums vond ik bvb niet), en dat bepaalde artiesten allicht minder rijk geworden zijn dan ze dat x jaar geleden zouden geworden zijn. Anderzijds vind ik dat de ‘muziekindustrie’ het zelf wel gezocht heeft ook (20 euro voor een schijfje plastic is véél - al betaal ik voor een boek eerlijkheidshalve evenveel) en voel ik mij dus maar matig schuldig. En ben ik blij dat MM bestaat, zodat ik nu ook nog eens naar muziek in een ongecomprimeerd formaat kan luisteren tegen ‘normale’ prijs. Mét afkrabhoesje (BB) /lelijk sleeve-ontwerp (RvhG). Als de muziek maar goed is.

Ik postte reeds de aankoop van Joey Bonkers, kat van beroep, aanvaller van deurlijsten, ramen en handen van hobby. En ik had op dat moment nooit kunnen raden dat ik intussen al helemaal vriendjes ging zijn met het beest. Of misschien beter, dat zij helemaal vriendjes zou worden met mij…

Ook als ze subtiel voor het TV-scherm paradeert en om aandacht smeekt terwijl ik naar het voetbal kijk.

Ik word helemaal soft.

gesprekken thuis, in verband met de film ‘Up’

J: is’t ne feel-good movie?

E: ja

J: ik haat feel-good movies

Als men de ‘lekkerheid’ van de broodjes kan relateren aan de rij van wachtenden voor u, dan maakt broodjeszaak ‘Thérèse et Dominique’ wellicht de beste broodjes van het land, of tenminste van Brussel. Ik was vandaag immers in een avontuurlijke bui, en besloot ’s middags eens niet van het uitzicht van de Boulevard in Kuregem (that’s right, in ‘crimineel’ gebied, al heb ik daar nog nooit last van gehad) te genieten, maar op zoek te gaan naar een goed broodje buitenshuis en tegelijkertijd even van Brussel te genieten. Na enig zoekwerk (leve google!) vond ik als tip bovenvernoemde broodjeszaak, in een straat parallel aan den Avenue Louise (ook voor niet brusselaars en wel-urbanus-fans bekend uit Madammen met nen bontjas).

Op de foto ziet u een korte rij, in werkelijkheid was het een rij die tot voorbij de rechtermuur reikte. Het was dan ook pal op de middag. Doch niet getreurd, het wachten ging al bij al snel voorbij, en ik waagde mij aan een Sandwich Poulet Panée (gepaneerde kip, indeed) met, wegens slechtverstaan, gegrilde en gestoomde groenten ipv de traditionele sla en tomaat. Wat achteraf een voltreffer bleek te zijn. De kip, met saus (ik gok op tartaar al kan het ook béarnaise zijn, zo geweldig ben ik niet in smaken) en wortelen, boontjes, brocolli en meer lekkers ging immers enorm vlot binnen, gezeten in een hoekje van het ietwat arm-mediteraans aandoend interieur.

Dus als u ooit eens flaneert op de Louisalaan, en plots honger krijgt: 1 adres: Dejonckerstraat 23. Zeg dat ik het u gezegd heb.

Waar is den tijd? Waar is de rock’n roll? hoort men de welbekende Fixkes, immer terend op nostalgische gevoelens en hoe het vroeger beter was, heden ten dage zingen. Het ene heeft wellicht niks met het andere te maken, maar toen ik vanmorgen op het stationsperron (uitzicht : zie hieronder) stond, schoot mij plots te binnen dat ik vroeger (waar is den tijd, inderdaad) Zero van de Smashing Pumpkins een fantastisch nummer vond. Al was het maar om mezelf te wentelen in zelfmedelijden, te genieten van snedige gitaren, kijken naar lelijke mensen en het übercoole ‘Wanna go for a ride?’ (alsook: god is empty, just like me) in mijn tienerjaren. Met dank aan youtube kan een mens dat tegenwoordig (waar is den tijd?) allemaal instant herbeleven. Behalve dan de geweldige puberpijn. Die is weg. Want intussen blaak ik van het zelfvertrouwen. En heeft zelfs mijn blog (ja, dit ding hier) een eigen facebook-fanpage (massa’s fans, ik geef het toe. waar wacht u op?) en waag ik het erop mijn ietwat swingende (uit de pan, indeed) gewicht met u te delen, tegelijk met de ambitie daar een dalende curve van te maken tegen  begin april, maar daar leest u binnenkort meer over. Right on.

En nu is het wachten op de val. U kent dat wel, van die hoogmoed. Al kan ik op dat moment uiteraard weer genieten van Zero. En zo is de cirkel rond. Zoals gewoonlijk.

Hoe heerlijk het uitzicht op een maandagochtend in het station, wachtend op de trein.

Het heeft een tijdje geduurd, maar hij is uitgeraakt: Juliet, Naked, van Nick Hornby. In het Engels lezen vergt van yours truly immers een behoorlijke inspanning, gezien mijn leesstijl doorgaans ’snel en oppervlakkig’ mag genoemd worden, iets wat zich in een vreemde taal wraakt als ‘niet kunnen volgen, niet kunnen genieten’. Ik haak dan ook vaak ergens halverwege (of beter, na 50 pagina’s) af, wat in dezen gelukkig niet het geval was. Nick Hornby beheerst immers de kunst om zijn verhaallijn op te bouwen naar een behoorlijke climax (zonder dat ik u ga vertellen wat die dan wel is).

Ik las ooit (als in ‘lang geleden, toen ik nog jong was’) High Fidelity en vraag mij, na het lezen van Juliet,Naked, af hoe ik dat boek nu zou ervaren, nu ik een aantal jaren ouder en wijzer geworden ben. De thema’s zijn immers gelijkaardig (toch deels, voor iemand mij nogal kort door de bocht vindt): man, vrouw, hun relatie als uitgangspunt, iets met muziek en waar mogelijk met ‘nieuwe media’ (pods, mail, datingsites, fan-forums (of fora, zo u per se wil)) en dat alles in een vlotte stijl (oh boy. mijn excuses) en genoeg humor om het genietbaar (of beter, nog genietbaarder) te maken.

Ik zou het geen absolute topper noemen (de gesettlede getrouwde dertigers staan nog iets te ver van mijn leefwereld, om van het leven van een gedateerde popster maar te zwijgen. al vond ik High Fidelity wel ‘to the bone’ (door Engels te lezen ga je ook in het Engels denken, zeg maar)) maar ik heb er in ieder geval wel van genoten. Anders had ik het uiteraard nooit uitgelezen. En ik heb hier en daar eens nagedacht. Over het Leven, jawel. En dat kan nooit kwaad (ook al beweert men het tegendeel!).

De Voskenslaan heeft er sinds gisterenavond een nieuwe bewoner, of beter, bewoonster bij. Ze heet, tegen de logica in misschien, Joey Bonkers. En het is de coolste kat allertijden.