J-World

al een paar dagen zit er - zonder echt aanwijsbare reden - een stokoude, maar oh zo goeie song in mijn hoofd. het is eens iets anders dan alors on danse.

ideaal om ook uw zomerfrisse avond mee op te vrolijken. en de komende weken op onverwachte momenten vanuit uw onderbewuste op te borrelen en mee te fluiten/neuriën.

Een post enkel voor de echte liefhebbers… die het ongetwijfeld een stuk beter dan ikzelf zullen doen (wegens het toch niet allemaal zo heel goed volgen. en allicht ook geen goed tactisch inzicht). mijn megascore ploegen. meervoud inderdaad, ik kon niet goed kiezen. in tegenstelling tot de naamkeuze: leve het westvlaams.

Ik zag onlangs de (basketbal-)film Coach Carter (een mens moet iets doen met zijn vrije tijd, nietwaar?) en daarin kwam devolgende quote voor:

Our deepest fear is not that we are inadequate. Our deepest fear is that we are powerful beyond measure. It is our light, not our darkness that most frightens us.

Sindsdien spookt deze gedachte door mijn hoofd. Ik raak er maar niet uit of het klopt of niet. Bij mij lijkt het op het eerste zicht immers vaak wel zo, dat ik vrees voor de mislukking. Al schuilt er diep in mij zeker ook iemand die vindt dat hij alles kan - als hij het maar probeert. En zou daar dan de clou zitten? Misschien is het wel zo dat ik of men of jij of hij bang is voor wat er zou gebeuren als iets waar je van droomt ook écht gebeurt. Met andere woorden, dat acties ook hun gevolg hebben.

Het is natuurlijk wel heel handig om uw faalangst uit te leggen als ‘ik ben niet bang om te mislukken, maar bang om te lukken’.

Sinds kort zijn wij weer onderweg met inbegrip van een koptelefoon voor de smartphone, zodat wij onderweg van muziekjes allerhande kunnen genieten. De artiest die het afgelopen jaar het meest passeerde is allicht Bill Callahan. Geheel onbekend voor de meesten onder u allicht (tenzij u zijn alter ego SMOG beter kent), en dat is in wezen een schande. De muziek is namelijk overheerlijk om bij weg te dromen en de emoties en de diepe stem tot in de diepte te laten doordringen… Check het vooral out!

Een nieuwe manier van penalty’s nemen… sterk!

(via De Morgen) (kijk vooral naar de herhaling op’t einde)

Heerlijk, dat uitzicht vanuit mijn bureau deze weken :

omdat donderdagochtenden niet altijd optimaal beginnen, een song speciaal voor een heel speciaal iemand.

Zucht.

Het is intussen quasi een maand geleden dat ik hier nog iets schreef. Dat betekent niet dat er niks is om over te schrijven (met allerhande over politiek, wereldrampen, voetbal, grote internationale congressen, bezoeken aan vreemde bedrijven, humor, feesten, foute foto’s, deelname aan een wereldrecord, spelletjes, meningen, muziek, nakend avontuur en diens meer kan ik u vast wel boeien) maar dat ik er blijkbaar gewoon niet meer toe kom. Het cliché “ik heb zoiets van ‘druk druk druk’” is de afgelopen tijd blijkbaar ook op mezelf van toepassing geweest, en dan is één van de dingen die sneuvelt blijkbaar het bloggen (ook omdat er ’s avonds altijd wel voetbal of enigerlei activiteit op het programma stond).

De vraag is nu - dit ding bestaat bijna 2 jaar - of ik het abonnement voor de blog nog verleng of niet. IS het nog de moeite om te betalen, of kan ik mijn lekker goedkope leven niet beter gewoon terug kwijt op een gratis alternatief…

Ofwel zit er een heel snood plan achter (leve de verrotting), ofwel is het toch wel zeer pijnlijk voor de verzamelde boskabouters genaamd ‘Flaminanganten’ of Vlaams-nationalisten dat ze weldra zullen worden geregeerd door hun grootste vijand: de Waal.

Deze en andere vruchtbare gedachten overvielen mij vanochtend, 6u. Typische zaterdagmorgen na een drukke werkweek. De geest krijgt weer ademruimte, en met dank aan het bioritme wordt het lijf dan ook maar wakkergehouden met inzichten allerlei. Joy.

Een filmpje over BP en het olielek. Het is extreem grappig, en tegelijk extreem tragisch…